استانها و قلمروهای کشور کانادا 1396/06/01

 

آلبرتا

 

جغرافیا:

 

مرکز آن ادمونتون، مهم‌ترین شهر آن کلگری است و شهر بنف از نقاط دیدنی این استان می‌باشد. مساحت آلبرتا ۶۶۱٫۸۴۸ کیلومتر مربع است؛ و بعد از کبک، انتاریو، بریتیش کلمبیا در رده چهارم قراردارد. رشته کوه‌های راکی در غرب اَلبرتا قراردارند. تعداد زیادی رودخانه و چشمه و دریاچه در این استان قراردارد و منبع آب و همچنین پوشش گیاهی خوبی است. سه دریاچه بزرگ اَلبرتا عبارتند از Lake Claire, Lesser Slave Lake, Lake Athabasca.

 

طولانی‌ترین رود این استان Athabasca River می‌باشد که از کوه‌های راکی سرچشمه گرفته است. ادمونتون (پایتخت اَلبرتا) در محدود خط تراز شمالی کانادا واقع شده است که به منابع بزرگ نفت نزدیک است. در جنوب ادمُنتون و به فاصله ۲۸۰ کیلومتری (۱۷۰مایل) شهر کلگری واقع شده است. بیش از ۷۵درصد جمعیت اَلبرتا در این دو شهر زندگی می‌کنند. اَلبرتا دارای ۴بخش آب و هوایی: کوهستانی، جنگل شمالی، پارک و دشت می‌باشد. در مرکز و شمال آلبرتا هنگام بهار گل‌های شقایق و آفتابگردان را به وسعت می‌بینید. همچنین در قسمت جنگلی درختان صنوبر، بید، کاج و درختان با برگ‌های خزان را می‌بینید.

 

گاومیش آمریکایی شاخ دار (بوفالو) در این دشت‌ها به وفور دیده می‌شوند. از دیگر علف خواران می‌توان: گوزن شمالی، آهو سفید، گوسفند، خرگوش و سنجاب را برشمرد. همچنین حیوانات گوشت‌خواری مانند: خرس حاکستری و سیاه و سفید در مناطق کوهستانی و بادرخت فراوان دیده می‌شوند. شغال، گرگ، روباه، سیاه گوش، بابکت، شیرکوه (گربه وحشی پشمالو) نیز وجود دارد. همچنین پرندگان نادری مانند: قو، مرغ سقا، مرغابی، غاز در اطراف دریاچه‌ها به وفور دیده می‌شوند. آلبرتا از معدود کشورهایی است که عاری از موش است. بعد از برنامه کنترل ۱۹۵۰ و مبارزه با آفات کشاورزی این اقدام صورت گرفت تا کمترین آسیب به مزارع بزرگ کشاورزی آلبرتا برسد. دارای آب و هوای خشک قاره‌ای است. با تابستان گرم و زمستان سرد. در تابستان درجه حرارت تا ۴۰ درجه می‌رسد. البته عرض این استان ۱۲۰۰کیلومتر است و از آب و هوای متنوعی برخوردار است. دمای هوای ادمونتون در ژانویه -۱۵و در ژوئیه +۲۳ می‌باشد.

مساحت و جمعیت:

وسعت آلبرتا ۶۶۱٬۸۴۸ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۳٬۲۲۳٬۴۰۰ نفر (برآورد سال ۲۰۰۵) است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ برابر ۳٫۶۴۵٫۲۵۷ نفر است. تراکم جمعیت برابر ۵٫۷ در هر کیلومترمربع است. در سال‌های اخیر میزان رشد زیادی را به دلیل اقتصاد رو به رشد تجربه کرده است که شامل زاد و ولد بالا و مهاجرت از شهرهای دیگر کانادا و همچنین خارج از کانادا است.

حدود ۸۱درصد در مناطق شهری زندگی می‌کنند. انگلیسی رایج‌ترین زبان مادری در آلبرتا است. بعد از آن زبان چینی(۳٪) زبان آلمانی(۲٫۶٪)، زبان فرانسه(۱٫۹٪) و زبان فارسی در حدود (۰٫۵٪) می‌باشد.

آلبرتا دارای تنوع قومی قابل توجهی است، که از انگلستان، ایرلند، اسکاتلند، ولز، آلمان، فرانسه، اوکراین و خاورمیانه آمده‌اند.

آلبرتا دارای تعداد زیادی از مذاهب مختلف می‌باشد که کاتولیک رایج‌ترین آن است؛ و از نظر تنوع بعد از بریتیش کلمبیا و انتاریو سومین مرکز با تنوع مذهبی را دارا است. مسلمانان ۱٫۷٪ جمعیت را شامل می‌شوند. قدیمی‌ترین مسجد کانادا به نام مسجد رشید در ادمونتون آلبرتا واقع شده است.

اقتصاد:

استان آلبرتا نفت‌خیز می‌باشد.

آلبرتا غربی‌ترین مکان در بین سه استان فلاتی شکل کانادا می‌باشد. آلبرتا با رشدی پر سرعت و جمعیتی بالغ بر ۳٫۳ میلیون نفر به عنوان استان انرژی شناخته شده‌است. اکثر جمعیت این منطقه در دو شهر بزرگ این استان، ادمونتون (که مرکز این استان است) و کالگری با جمعیت هر کدام بالای یک میلیون نفر واقع شده‌اند. آلبرتا با وجود پیشرو بودن در زمینه صنعت نفت و گاز در جهان، همچنان پذیرای صنایع متفاوت و در حال رشد و همچنین خدمات اقتصادی می‌باشد. با کمک فرصت‌هایی که توسط این اقتصاد در حال رشد ارائه شده‌است، آلبرتا به یکی از مهمترین مقصدها برای مهاجران به کانادا تبدیل شده‌است. امروزه آلبرتا بدون شک دارای شکوفاترین اقتصاد استانی در کانادا می‌باشد و در سطح جهانی به ارائه کیفیت بالای زندگی شناخته شده‌است. GDP سرانه در سال ۲۰۰۷ بالاترین مقدار در بین استان‌های کانادا با ۷۴۸۲۵$ است، که ۶۱٪ بیشتر از میانگین ملی کانادا است. براساس سرشماری ۲۰۰۶ متوسط درآمد سالانه خانوار بعد ز کسر مالیات برابر ۷۰۹۸۶$ (در مقایسه با ۶۰۲۷۰$ در کل کانادا) بوده است.

اقتصاد و اشتغال در آلبرتا:

بعد از گذشت یک دهه نرخ بالای رشد، آلبرتا همچنان آمادگی خود برای توسعه اقتصادی را حفظ کرده‌است. اقتصاد آلبرتا توسط صنعت انرژی در حال انفجار خود یکی از اشتغالزاترین بخش‌ها در در کانادا است. صنعت انرژی در این استان بیش از ۲۷۵٬۰۰۰ شغل به صورت مستقیم و غیر مستقیم ایجاد کرده‌است. انتظار می‌رود که این بخش همچنان با پیشرفت تکنولوژی و توسعه هر چه بیشتر سواحل نفتی در شمال این استان، توسعه یابد. نرخ بالای رشد اقتصادی آلبرتا فقط محدود به صنایع انرژی نیست بلکه این استان از تنوع بالای اقتصادی نیز برخوردار است. صنایع تولیدی در آلبرتا در دهه گذشته دو برابر شده‌است و خلاقیت، صنایع جدید را ترغیب به کار می‌کند که این مورد باعث تبدیل شدن آلبرتا به رقیبی قدرتمند در بازارهای جهانی شده‌است. به جز صنعت نفت و گاز، صنعت جنگلداری در این استان با ارزش سالیانه ۴ میلیارد دلار نیز بسیار مهم می‌باشد. آلبرتا همچنان به صورت سنتی مکانی برای کشاورزی و دامداری در ابعاد بزرگ بوده‌است که این مسئله تأثیر بسیار مهمی در صنعت و فرهنگ این منطقه می‌گذارد.

آلبرتا با توجه به توسعه پر سرعت اقتصادی خود، یکی از بهترین مکان‌ها برای کاریابی است. آلبرتا دارای پایین‌ترین نرخ بیکاری با رقم ۳٫۹٪ می‌باشد، که این رقم پایین‌تر از رقم میانگین کانادا یعنی ۶٫۸٪ می‌باشد. زمانیکه این نرخ پایین بیکاری با نرخ پایین تولید جمعیت و نرخ رکورد دار اشتغالزایی جمع زده شود، نتیجه نشانگر تعداد بالای شغل برای مهاجران می‌باشد. در سالهای اخیر، این استان تعداد مهاجران دائم خود را در کنار کارکنان خارجی موقت افزایش داده اما همچنان نرخ بیکاری در حال کاهش است. تحقیق‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که کالگری و ادمونتون در بین بهترین شهرهای جهان برای کار کردن قرار دارند. در کنار تعداد بالای فرصت‌های شغلی، مردم از کار کردن در آلبرتا به خاطر سطح بالای زندگی در این منطقه، لذت می‌برند.

استاندارد زندگی درآلبرتا:

به دلیل نرخ پایین بیکاری در آلبرتا، متوسط درآمد این استان بالاتر از نقاط دیگر کانادا می‌باشد. حداقل دستمزد در این استان بالاتر از متوسط درآمد در کانادا است(۹ دلار در ساعت). نکته جالب تر اینکه درآمد خانواده در این استان در حدود ۶۱۰۰۰ دلار در سال است که نسبت به استان‌های دیگر در رتبه اول قرار دارد.

مالیات بر درآمد این استان با توجه به وجود منابع طبیعی سرشار کمترین مقدار مالیات در کانادا می‌باشد. خانواده‌ای با دو درآمد (۶۰٬۰۰۰ دلار) و دو فرزند در آلبرتا ۳٬۵۸۳ دلار از نیوفاندلند و لابرادور و ۹۹۰ دلار از آنتاریو کمتر مالیات پرداخت می‌کند. دلیل پایین بودن مالیات به سیستم مالیاتی واحد با نرخ پایین بر می‌گردد. این سیستم شامل بالاترین معافیت‌های پایه‌ای و خانواده‌ای در استان، رقم مالیات عمومی بر فروش، پایین‌ترین نرخ بنزین و گازوئیل، و مالیات بر املاک می‌باشد. تمام این‌ها بدین معنی است که با دادن مالیات کمتر پول بیشتری جهت مصرف خانواده باقی می‌ماند.

محیط زیست این استان بسیار امن می‌باشد که آنرا محل مناسبی برای زندگی خانوادگی می‌سازد. این استان با داشتن کوه‌های راکی و جنگلهای زیبا، یکی از استان‌های دلپذیر در کانادا می‌باشد. استاندارد زندگی در آلبرتا اصلی‌ترین علتی است که مهاجران را به سمت خود می‌کشد.

خانه‌های مسکونی آلبرتا:

آلبرتا دارای یکی از ارزان قیمت‌ترین بازارهای مسکن در بین شهرهای اصلی کانادا می‌باشد. میزان بالای مهاجرت به این استان و همچنین افزایش درآمد برای ساکنان آلبرتا موجب به وجود آمدن موجی از تقاضاها شده و منجر به افزایش قیمتها شده‌است، اما همچنان این استان محلی مقرون به صرفه برای خرید و یا اجاره مسکن باقیمانده‌است. با سرعت بخشیدن به تولید خانه‌های جدید توسط خانه سازان در این منطقه، انتظار می‌رود که هزینه مسکن در چند سال آینده کاهش پیدا کند.

میانگین قیمت خانه در آلبرتا تقریباً بین ۳۸٪ تا ۴۸٪ پایین‌تر از تورنتو و ونکوور است. (ادمونتون ۱۷۶٬۶۱۰ دلار؛ کالگری ۲۲۲٬۸۶۰ دلار). به طور کلی هزینه‌ای که بابت مسکن از درآمد پرداخت می‌شود، پایین‌تر از میانگین کانادا است و بین ۱۸ تا ۲۸ درصد متغیر بوده که رابطه‌ای مستقیم با نوع مسکن دارد.

آموزش در آلبرتا:

آلبرتا دارای سیستم تحصیلاتی معروف و مشهوری است، از مهد کودک تا دانشگاه و تحقیقات پیشرو جهانی در این استان انجام می‌شود. در کانادا، تمام شهروندان و ساکنان دائم زیر ۲۰ سال توانایی تحصیل رایگان را تا انتهای دبیرستان از طریق مدرسه‌های همگانی را دارا می‌باشند. زمانیکه شما به آلبرتا می‌آیید، فرزندان شما گزینه‌های فراوانی را برای انتخاب مدرسه در اختیار دارند، مدارسی که همگی رایگان هستند و از هزینه‌های مالیاتی تأمین می‌شوند. گذشته از سیستم اصلی مدارس همگانی، تعدادی مدارس فرانسوی زبان که مشغول آموزش به زبان فرانسوی هستند و همچنین مدارس کاتولیک نیز وجود دارند. آلبرتا همچنین مدارس جدیدی همانند مدارس آنلاین/مجازی را نیز به عنوان انتخاب‌های دیگری برای آموزش فرزندان ارائه می‌دهد. بعضی از پدر و مادران تصمیم می‌گیرند که فرزند خود را در این استان به مدارس خصوصی بفرستند، اما به صورت کلی اکثراً از مدارس عمومی استفاده می‌کنند به خاطر کیفیت بالای این مدارس.

نظام آموزش تحصیلات عالیه آلبرتا، سرمایه‌گذاری عام، دارای ۲۴ مؤسسه، شامل چهار دانشگاه با بیش از ۱۰۴٬۵۰۰ دانشجوی پاره وقت یا تمام وقت در مجموع می‌باشد. سرانه مخارج هر دانشجو برای تحصیلات ابتدایی در این استان در میان بالاترین‌ها در کانادا می‌باشد. آلبرتایی‌ها به طور متوسط سالیانه ۵۰۰۰ دلار برای تحصیلات عالیه هزینه می‌کنند. این رقم در میان بالاترین‌ها در کانادا است. با این حال دولت برنامه‌های زیادی را برای کمک به خانواده‌ها در جهت هزینه‌های فرزندان، بعد از اتمام دبیرستان به اجرا درآورده‌است. در سال ۲۰۰۵، برنامه آموزشی صد ساله آلبرتا شکل گرفت و به مرحله اجرا گذاشته شد. این برنامه به تمام افراد مقیمی که از سال ۲۰۰۵ به بعد در آلبرتا دنیا آمده‌اند ۵۰۰ دلار کمک خواهد کرد. این برنامه به والدین با ارائه مشوق‌هایی برای شروع و ذخیره‌سازی پول، برای تحصیلات عالیه فرزندان خود، با سرعت هر چه بیشتر کمک می‌کند. در سال ۲۰۰۴، مبلغ کلی کمک‌های آلبرتا به دانشجویان به رقم ۴۳۹ میلیون دلار رسیده‌است.

بهداشت و درمان آلبرتا:

طبق قوانین کانادا، تمام استان‌ها و مناطق باید نظام بهداشت و درمان عمومی و سراسری را به تمام شهروندان قانونی کانادا ارائه کنند. در نتیجه، اکثر خدمات پایه‌ای بهداشت و درمان در کانادا بدون هزینه‌های مستقیم برای شهروندان خواهد بود. جراحی‌هایی که موارد انتخابی هستند و تأثیری در حیات ندارند (همانند، جراحی‌های زیبایی و تعدادی از جراحی‌های دندان پزشکی) به صورت کلی تحت پوشش دولت نیستند، اما لیست خدمات تحت پوشش دولت استان به استان متفاوت می‌باشد. آلبرتا، همانند بقیه استان‌های کانادا، دارای نظام خدمات درمانی سراسری و عمومی می‌باشد. سالیانه رقم تقریبی ۳۵۰۰ دلار به ازاء هر نفر در این استان برای خدمات درمانی هزینه می‌شود، که از بالاترین‌ها در کانادا می‌باشد.

آلبرتا در سال ۱۹۰۵ به عنوان استانی مجزا به اتحادیه کانادا پیوست. این استان نام خود را از چهارمین دختر ملکه ویکتوریا برگرفته‌است. قبل از اینکه به شرایط استانی برسد، آلبرتا به عنوان منطقه‌ای از مناطق شمال-غرب تحت کنترل بود. تا سال ۱۸۶۸، مناطق این استان به همراه دیگر مناطق بزرگ که امروزه کانادا را شکل می‌دهند تحت کنترل شرکت Hudson’s Bay کانادا بوده‌اند.

قبل از رسیدن مهاجران اروپایی در سال ۱۷۰۰، اولین مردم بومی نزدیک به ۸۰۰۰ سال در این منطقه زندگی می‌کردند. خیلی از این مردم بومی توسط مهاجران اروپایی جابه‌جا شدند، اما در عین حال اجتماعات بومی باقی ماندند و در حال حاضر نقش بسیار مهمی را در تاریخ آلبرتا بازی می‌کنند. آلبرتا به عنوان یک استان به همراه همسایه شرقی خود، ساسکاچوان، در سال ۱۹۰۵ به اتحادیه کانادا پیوست. آلبرتا از لحاظ کشاورزی و تولیدات معدن در بالاترین رده قرار دارد. این استان به شدت تحت تأثیر قحطی در سال ۱۹۲۰ قرار گرفت اما با برنامه‌های قوی دولت از این شرایط خارج شد. جهش اقتصادی صنعت نفت و گاز که به شدت باعث سودآوری برای این استان در این روزها شده‌است، در سال ۱۹۴۷ آغاز شد. با کمک موفقیتی که از ثروت‌های طبیعی نصیب این استان شد، آلبرتا موفق به سرمایه‌گذاری بر اقتصاد و نظام آموزشی خود شد و توانست اقتصادی مدرن و شکوفا که امروزه در این استان در جریان است را به وجود بیاورد.

آلبرتا فرهنگی منحصر به فرد و پر جنب و جوش دارد که توسط مهاجران شکل گرفته‌است. در کل این استان به خصوص شهرهای ادمونتون و کالگری از فرهنگ‌ها، غذاها، موسیقی و هنر اجتماعاتی از سرتاسر دنیا برخوردار هستند. برای مثال یکی از این موارد فرهنگ مهاجران برای نمایش عمومی در کالگری، Carifest است؛ جشن سالیانه فرهنگی کارائیبی‌ها در این استان.

با آمیخته شدن فرهنگ تمام این اجتماعات گوناگون، شهرهای آلبرتا همگی بین‌المللی شده‌اند. در سال ۱۹۸۸، شهر کالگری با میزبانی مسابقات المپیک زمستانی خود را به معرض نمایش دنیا قرار داد. ادمونتون برای فستیوال‌های معروف خود، به خصوص قستیوال Edmonton Fringe، که در نوع خود بعد از فستیوال Edinburgh بزرگترین می‌باشد، شناخته شده‌است. ادمونتون همچنین برای «بازار غربی ادمونتون»، بزرگترین بازار سربسته دنیا، شناخته شده‌است.

فرهنگ آلبرتا همچنین تا حدودی تحت تأثیر تاریخ خود از مهاجران اولیه و کشاورزی سنتی فراگرفته‌است. بهترین مثال از این «فرهنگ کابویی»، فستیوالی در کالگری به نام Stampede است که برنامه‌هایی نظیر گاو بازی و طناب بازی را شامل می‌شود. فستیوال Stampede به همراه جشن‌های کناره خود سالیانه نزدیک به ۱٫۲ میلیون گردشگر را به کالگری جذب می‌کند.

جمعیت آلبرتا:

آلبرتا خانه‌ای برای بیش از ۳٫۳ میلیون نفر است، تقریباً یک دهم از جمعیت کل کانادا. نزدیک به دو سوم از این جمعیت در دو شهر بزرگ این استان هر کدام با پذیرفتن نزدیک به ۱ میلیون نفر در مناطق شهری خود، سکنی گزیدند. بعد از این شهرها، شهرهای(Red Deer(۸۳٬۰۰۰)، Lethbridge(۷۵٬۰۰۰)، Medicine Hat(۵۷٬۰۰۰ و (Grand Paririe (۴۷٬۰۰۰ قرار دارند. در کل بیش از ۸۰٪ جمعیت این استان در مناطق شهری زندگی می‌کنند.

مهاجرت نقش بسیار مهمی را در شکل دادن به ساختار آلبرتا ایفا کرده‌است. در نتیجه امواج بزرگ مهاجرت در مقاطع مختلف گذشته، این استان در توسعه خود ساکنان بزرگی را پذیرفته‌است که این ساکنان میراث خود را از کشورهایی همانند بریتانیا، آلمان، ایرلند، اوکراین، و فرانسه می‌دانند. آلبرتا همچنین دارای جوامع بزرگی که از جنوب آسیا و چین ارث می‌برند، می‌باشد. امروزه مهاجرت به آلبرتا به بالاترین سطح در زمان خود رسیده‌است و در این مورد به این استان برای توسعه و تنوع بیشتر کمک می‌شود.

اکثر آلبرتایی‌ها مسیحی هستند. با این حال این استان تا حد زیادی سکولار است، با بیش از ۴۴ درصد از ساکنان که گزارش می‌کنند که در یک سال اخیر در هیچ‌کدام از محل‌های عبادت حاضر نشده‌اند. آلبرتا همچنین خانه‌ای برای بسیاری از مردم از ادیانی همانند هندو، مسلمان، سیک، یهودی و بودایی هست، می‌باشد. همچنین، ادمونتون صاحب قدیمی‌ترین مسجد در شمال آمریکا است.

دولت آلبرتا:

دولت کانادا به صورت یک سیستم فدرال عمل می‌کند، فقط کنترل برخی از امور متعلق به دولت ملی در اتاوا می‌باشد و بقیه موارد تحت کنترل دولت‌های استانی است. استان آلبرتا خود دارای مجلس منتخب دموکراتیک (معروف به مجلس قانون گذاری آلبرتا) است که در مرکز استان یعنی شهر ادمونتون قرار گرفته‌است. دولت فعلی استان که در دسامبر ۲۰۰۶ سوگند یاد کرد از حزب محافظه کار آلبرتا، به رهبری Ed Stelmach تشکیل شده‌است. نخست وزیر Stelmach جایگزین نخست وزیر قبلی Ralph Klein، که در میان انتخابات پس از ۱۰ سال رهبری آلبرتا کناره گیری کرد، شده‌است. همانند دیگر استان‌های کانادا، آلبرتا کنترل گسترده‌ای بر سلامت، آموزش و پرورش و سایر خدمات خود دارد. با کمک منابع طبیعی غنی در این استان، دولت آلبرتا قادر به ارائه خدماتی با کیفیت بالا می‌باشد در عین حالی که جمع‌آوری مالیات‌ها در پایین‌ترین سطح خود در کانادا می‌باشد.

شهرهای اصلی:

کَلگِری:

کَلگِری بزرگترین شهر اَلبرتا و پنجمین شهر بزرگ در کانادا می‌باشد. همچنین کَلگِری جزء شهرهایی با سرعت بالای رشد است؛ رشد نزدیک به ۱۶ درصد بین سالهای ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱. این شهر خانه مردمی چند فرهنگی و متفاوت است. در حالیکه اکثر مردم کلگری ریشه‌شان به اروپایی‌ها بازمی‌گردد، افرادی از سرتاسر دنیا در این شهر زندگی می‌کنند. تعداد قابل ذکری از جمعیت، اجتماعات چینی-کانادایی (۶٪ از کالگری) و آسیای جنوبی (۴٫۲٪)هستند. همچنین اجتماعات نسبتاً بزرگ و متفاوت دیگری که به سرعت در حال رشد هستند همانند Aboriginal, Filipino و آمریکای لاتینی‌ها نیز در این منطقه وجود دارند.

صنعت این شهر بر روی صنعت نفت و گاز، بنگاه‌های خدماتی و صنایعی با تکنولوژی‌های بالا بنا شده‌است. مراکز اصلی بعضی از شرکت‌هایی که در این منطقه قرار گرفته‌اند عبارتند از: Canadian Pacific Railway, Imperial Oil, EnCanaو Petro-Canada. همچنان که شهر به رشد خود ادامه می‌دهد، شرکت‌های چند ملیتی بیشتر و بیشتری دفاتر خود را در این شهر افتتاح کرده‌اند، که این نشانگر پیشرفت چشمگیر اقتصادی جهانی در کلگری است.

کلگری به صورتی جهانی برای ترکیبی از کیفیت بالای زندگی و پیشرفت اقتصادی شناخته می‌شود. گزارشی در سال ۲۰۰۷ توسط مجله «فربس» کلگری را به عنوان تمیزترین شهر دنیا انتخاب کرد، در حالیکه گزارش‌های Mercer Consulting و مجله The Economist نیز رتبه بسیار بالایی به این شهر برای کیفیت بالای زندگی داده‌است (بیست و پنجم و دهم جهان به ترتیب). این شهر جهانی خصیصه‌ای چند فرهنگی دارد و نقش میزبانی بازیهای زمستانی المپیک سال ۱۹۸۸ را داشته‌است؛ ادامه این اعتبارات افتخار آمیز برای این شهر نقش مؤثری برای جلب تازه واردان در هر سال ایفا می‌کند.

ادمنتون:

ادمنتون مرکز استان آلبرتا و ششمین شهر بزرگ کانادا، مقداری کوچکتر از کلگری است. در حالیکه این شهر جمعیتی بالغ بر ۱ میلیون نفر را داراست، شهر جمعیت بسیار کمی را نسبت به مساحت خود، ۶۴۸ کیلومتر مربع، پوشش داده‌است. این زمین بزرگ به شهر اجازه داده‌است که مساحت بالایی از فضاهای سبز، که جذابیتی برای شهر به شمار می‌رود را دارا باشد. دره رودخانه‌ای ادمنتون بیست برابر بزرگ‌تر از پارک مرکزی نیویورک می‌باشد.

زمانی که ادمنتون جمعیتی زیر ۱۰ هزار نفر داشت و تبدیل به مرکز استان جدید اَلبرتا شد در سال ۱۹۰۵، از سال‌ها قبل، شکوفایی صنعت نفت در اواخر ۱۹۴۰، شروع به پیشرفتی متناوب کرد. زمانی که شهر در طول دهه ۱۹۸۰ تا اوایل ۱۹۹۰ دچار رکود اقتصادی شد، شهر همچنان به رشد و نوسازی خود ادامه داد. امروزه شهر با داشتن شرکت‌هایی همچون IBM, TELUS, Dell و جنرال الکتریک شاه راه صنعتی قوی شده‌است. این شرکت‌ها با بازگشایی دفاتر مرکزی خود در این شهر به بالا ماندن رتبه ادمونتون در میان شهرهای برتر دنیا از لحاظ تحقیقات کمک می‌کنند

 

 

 

بریتیش کلمبیا 

 

بریتیش کلمبیا (به انگلیسی: British Columbia)، (به فرانسوی: la Colombie-Britannique) غربی‌ترین استان کانادا است. این استان در 1871 میلادی به عنوان ششمین استان به کنفدراسیون کانادا پیوست. مرکز استان بریتیش کلمبیا شهرویکتوریا و بزرگ‌ترین شهر آن وکووراست.

مقدمه :

این استان غربی‌ترین استان کانادا و در کنار اقیانوس آرام جای دارد. بریتیش کلمبیا با داشتن مناطق زیبای طبیعی (۶ پارک ملی) نزدیک به ۵ میلیون نفر را در خود جای داده‌است و بسیاری از ساکنین این استان در منطقه لوِئر میرلند ساکن هستند.

مساحت این استان به اندازه جمع مساحت کشورهای فرانسه، آلمان و هلند است. این شهر با داشتن بالغ بر ۲/۵ میلیون نفر جمعیت سومین شهر پر جمعیت کانادا محسوب می‌شود.

سالانه در حدود ۳۵۰۰۰ نفر مهاجر وارد این استان می‌شوند و در کل مهاجرین بخش مهمی از جمعیت استان را تشکیل می‌دهند. درحقیقت یک سوم جمعیت ونکوور خارجی هستند. بیشتر چینی‌های کانادا در این شهر زندگی می‌کنند. محیط چند فرهنگی و سطح عالی زندگی، این استان را مقصد بیشتر مهاجران به کانادا کرده‌است.

این استان میزبان بازی های المپیک 2010 در شهرهای ونکوورو ویسلر بود.

 

 

تاریخچه :

این استان یکی از غنی‌ترین تاریخچه‌های بومی کانادا را دارد. باستان شناسان شواهدی از حضور انسان در این استان در حدود ۱۱۵۰۰ سال پیش یافته‌اند. به دلیل داشتن خط ساحلی، این استان بالاترین تراکم جمعیت بومی در کانادا را دارد. در زمان ورود اروپایی‌ها بیشتر از نیمی از ساکنان فعلی کانادا در این استان زندگی می‌کردند.

ورود اروپایی‌ها با ورود کاشفان معروف انگلیسی به نام‌های جیمز کوک و ناخدا جورج ونکوور در اواخر دهه 1700آغاز شد. به‌دنبال این کاشفان، بازرگانان پوست نیز به طور دائم در این استان ساکن شدند. اصلیت بیشتر شهرهای بزرگ این استان به تجارت پوست بر می‌گردد. این استان به عنوان ششمین استان در سال 1871 به کنفدراسیون کانادا پیوست و مرزهای این استان در اواخر سده نوزدهم میلادی مشخص شدند. در طول این مدت، بریتیش کلمبیا پذیرای مهاجران بسیاری از سراسر جهان به‌ویژه اروپا، چین و ژاپن بوده‌است. با ساخت راه آهن در این استان، اقتصاد آن از کشاورزی به معدن و جنگلداری تغییر کرد. اقتصاد این استان بعد از جنگ جهانی دوم شکوفا شد. با درآمد خوب به دست آمده از جنگلداری، استان شروع به سرمایه گذاری در مدرن کردن اقتصاد کرد. این دوره همچنین دوره شکوفایی فرهنگ استان بود. شهرهای ونکوورو ویکتوریا به مراکز فرهنگی و هنری تبدیل شدند و صدها نویسنده، هنرمند، شاعر و موسیقیدان را به سمت خود جذب کردند.

امروزه این استان دارای اقتصادی شکوفا و سطح زندگی عالی است. شهرهای این استان جزو تمیزترین و بهترین شهرهای جهان به شمار می‌آیند. این شرایط موجب شد تا بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در این استان برگزار شود.

دولت :

دولت کانادا با یک سیستم فدرال با کنترل بر برخی از امور متعلق به دولت ملی با مرکزیت اتاوا و دیگر امور تحت کنترل دولت استانی عمل می‌کند. این استان مجلس انتخابی دموکراتیک خود را دارد که در مرکز استان، شهر ویکتوریا واقع است. ۸۵ نماینده از سراسر استان (MLA) با رای اکثریت مردم در هر حوزه انتخاب می‌شوند.

فرماندار بریتیش کلمبیا، جودیت گوچان نماینده ملکه بریتانیا در استان بریتیش کلمبیا است. در نبود فرماندار در مجلس ممکن است او یک مدیر را برای اجرای وظایف دفتر خود منصوب کند. از این رو در عمل، معمولاً رئیس دادگستری بریتیش کلمبیا جانشین اوست. دولت وزرایی را برای مناصب مختلف انتصاب می‌کند، اگر چه رسماً بخشی از شورای اجرایی بریتیش کلمبیا (کابینه)، توسط رئیس دولت یا نخست وزیر تعیین می‌شود.

دولت فعلی استان تحت کنترل حزب لیبرال بریتیش کلمبیا به رهبری کریستی  کلارک است که در انتخابات ماه مه سال ۲۰۰۹ گوردون کمپبل نخست وزیر پیشین را پس زد. انتخابات این استان هر ۴ سال به طور منظم انجام می‌گیرد.

حزب لیبرال بریتیش کلمبیا وابسته به حزب لیبرال کانادا نیست و همان عقاید را دنبال نمی‌کند. این حزب بیشتر ائتلاف متنوعی است از باقی‌مانده‌هایحزب اعتباراجتماعی، بسیاری از اعضای حزب لیبرال کانادا، محافظه کاران فدرال و افراد دیگر است،

جمعیت:

جمعیت این استان در حدود ۴/۷ میلیون نفر است و رشد ثابت جمعیت ۵ درصد است.جمعیت این استان در سال 1991 در حدود ۳٬۲ میلیون نفر بوده و نرخ زادو ولد فقط ۱/۴ است که کمترین از متوسط کانادا (۱/۶) است. این بدین معنی است که استان رشد جمعیت خود را در مهاجرت می‌داند. این استان برای استفاده از نیروی کار به شدت به مهاجرت نیاز دارد. به دلیل نزدیکی این استان به اقیانوس آرام و قاره آسیا، بیشتر مهاجرین از سمت آسیا وارد استان می‌شوند. تقریباً ۱۰ درصد ساکنان این استان چینی هستند. البته جمعیت بسیاری از ژاپنی‌ها، فیلیپینی‌ها و کره‌ای‌ها در این استان زندگی می‌کنند. همچنین شمار بسیاری از اهالی آسیای جنوبی در جنوب ونکوور و درسوری ساکن هستند. در این استان مجموعه‌ای جالب از تقریباً تمام فرهنگ‌های جهان دیده می‌شود.

مهاجرت:

مهاجرت نقش مهمی در شکل گیری این استان در گذشته و در اقتصاد آن در حال حاضر دارد. با کاهش آمار زاد و ولد در این استان، مقامات استان رشد جمعیت آتی خود را در مهاجرت می‌بینند. این استان جهت کمک به جذب مهاجر در برنامه انتخاب استانی شرکت دارد که به روند جذب مهاجر و صدور ویزا سرعت می‌بخشد. افراد می‌توانند در دو روش در این برنامه شرکت کنند: حرفه استراتژیک (متخصصین مورد نیاز در بریتیش کلمبیا) و گروه تجاری (مدیران و سرمایه گذاران). این استان مقصد مهاجرانی است که از طریق برنامه نیروی کار خارجی موقت اقدام می‌کنند.

ایرانیان بریتیش کلمبیا:

این استان مقصد بسیاری از مهاجران ایرانی است. بسیاری از ایرانی-کانادایی ها بریتیش کلمبیا در ونکوور بزرگ به‌ویژه درونکوورشمالی، وست ونکوور وترای سیتیز (شامل کوکیتلام، پورت کوکیتلام و پورت مودی) ساکن هستند.

برخی از مقامات محلی این استان ایرانی هستند و ایرانیان و رسومشان مانند نوروز در این استان به رسمیت شناخته شده است. در چند سال اخیر نازنین افشین جم و رامونا امیری از ونکوور عنوان دختر شایسته کانادا انتخاب شده‌اند.

شهرهای اصلی :

بریتیش کلمبیا دارای ۵۱ شهر است که جمعاً جمعیتی معادل ۳٬۰۳۳٬۰۴۶ نفر و به طور متوسط جمعیت ۵۹٬۴۷۱ نفر به ازای هر شهر در سرشماری سال 2011 داشته است.در این سال بزرگترین و کوچکترین شهرهای بریتیش کلمبیا ونکوور و گرین وود با جمعیت ۶۰۳٬۵۰۲ و ۷۰۸ بوده است.بزرگترین شهر از نظر وسعت ابوتسفورد است با مساحت ۳۷۵٫۵۵ مترکیلومربع (۱۴۵٫۰۰ مایل‌مربع) و کوچکترین شهر دانکن  یا ۲٫۰۷ مترکیلومربع (۰٫۸۰ مایل‌مربع) هستند.

ونکوور:

ونکوور بزرگترین شهر استان و یکی از ده شهر ممتاز جهان است. خود شهر جمعیتی در حدود ۶۳۰٬۰۰۰ نفر دارد ولی کل فضای شهری اطراف موسوم به ونکوور بزرگ در حدود ۲/۵ میلیون نفر ساکن دارد که آنرا به سومین شهر پر جمعیت کانادا و پرجمعیت‌ترین در غرب کانادا مبدل ساخته‌است. این شهر در آغاز پایه‌گذاری در سال 1886 فقط هزار نفر جمعیت داشت. اما در سال 1911 جمعیت آن به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر رسید. ونکوور به همراه شهر مجاور ویسلر میزبان بازی‌های المپیک ۲۰۱۰ بود.

ونکوور بر خلاف دیگر مناطق کانادا آب و هوایی ملایم دارد و خبری از زمستان‌های سرد در آن نیست. با توجه به این آب و هوای مناسب، پارک استنلی یکی از بزرگترین پارک‌های آمریکای شمالی در این شهر قرار دارد. دیگر مواردی که فضای این شهر را دیدنی‌تر می‌کنند کوه‌های شمال و اقیانوس آرام در غرب هستند.

از این شهر گاهی به «شهر محله‌ها» نام برده می‌شود. این محله‌ها نشانگر وجود هویت مهاجران ساکن در این شهر هستند. از این محله‌ها می‌توان به «Little Italy"،"Japan town» و یا بازار «Punjab» اشاره کرد. از مناطق غیر بومی می‌توان به Granville و Gastown با حال و هوای خاص خود نام برد.

سطح بالای زندگی در این شهر مهاجران را به سمت خود جذب می‌کند و نتیجه آن وجود چندین فرهنگ مختلف در این شهر است که زبان اول آنها غیر از انگلیسی است. اگر چه فرهنگ‌های متفاوتی در کل شهر دیده می‌شود، اما یک فرهنگ جالب جدید در این شهر بوجود آمده‌است که تمام فرهنگ‌ها در آن نقش دارند. برای مثال جشنواره قایق اژدها تنها برای چینی‌های کانادا نیست بلکه بسیاری از ساکنین شهر در آن شرکت دارند.

اقتصاد ونکوور بر اساس خدمات مالی است. این شهر نقطه مهمی در ترابری کالا از اقیانوس آرام است. میزان صادرات از این بندر بالاترین مقام را در آمریکای شمالی دارد. اخیراً هزینه‌های کم در ونکوور موجب شده تا سومین مرکز فیلم‌سازی در آمریکای شمالی (بعد از نیویورک و لس آنجلس) شده و تعداد زیادی از شرکت‌های فیلم‌سازی وارد این شهر شوند و اصطلاحاً نام «Holly Wood North» را به این شهر دهند. وجود دانشگاه‌های تراز اول، این شهر را به محل حضور صنایع خیلی پیشرفته و مخابرات و طراحی بازی‌های تصویری مبدل ساخته‌است.

ویکتوریا :

ویکتوریا مرکز استان بریتیش کلمبیا است که در جزیره ونکوور واقع شده است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۷ میلادی ۸۵٬۰۰۰ نفر و جمعیت کلان‌شهر (ویکتوریا و حومه) ۳۶۷٬۰۰۰ نفر بوده است.

اقتصاد :

استان بریتیش کلمبیا، بزرگترین صادر کننده الوار و محصولات چوب در کانادا است. صادرات الوار در کنار فیلم‌سازی و شیلات یکی از سه صنعت اصلی بریتیش کلمبیا است.

اگرچه بیشتر اقتصاد این استان به طور سنتی بر منابع طبیعی تکیه دارد اما در سال‌های اخیر شکل آن به سمت صنایع و کارهای خدماتی تغییر کرده‌است.جنگل داری، معدن و مخابرات از بخش‌های مهم اقتصادی این استان به حساب می‌آید.

گردشگری یکی از منابع اصلی درآمد این استان است. این استان مناظر طبیعی زیبایی از جمله رشته کوه راکی، هزاران کیلومتر خط ساحلی و مساحت زیادی از مناطق سرسبز را در بر می‌گیرد. بریتیش کلمبیا بزرگترین شیلات در کانادا و زمین‌های کشاورزی و دامداری بسیاری را دارا است. همچنین این استان سومین تولیدکننده نیروی برق آبی و دومین تولیدکننده گازطبیعی در کانادا است.

این استان محل خوبی جهت پیدا کردن کار است. زیرا نرخ بیکاری به پایین‌ترین سطح خود در ۳۰ سال گذشته رسیده‌است (۴٫۵ درصد). بیشتر این مشاغل در حیطه خدمات و فناوری قرار دارند. انتظار می‌رود که این رشد در آینده نیز ادامه پیدا کرده و فرصت‌های شغلی بسیاری برای مهاجرین در استان فراهم آید.

سطح استاندارد زندگی:

این استان به دارا بودن سطح بالای زندگی با داشتن شهر ونکوور یکی از شهرهای مهم جهان ار لحاظ کاری و زندگی شناخنه شده است. این استان با امکانات اقتصادی و رفاهی بسیار خوب به مهاجرین جدید سرویس می‌دهد. سطح زندگی در ویکتوریا و مناطق داخلی مثل کلونا نیز به همین صورت است.

به دلیل هزینه بالای مسکن، هزینه‌های زندگی در این استان بسیار بالا است. اما متوسط درآمد سالیانه نیز به تناسب در سطح بسیار خوب (۳۱٬۵۴۴ دلار کانادا در سال) قرار دارد. «کمترین مقدار دستمزد در ساعت» در این استان ۱۰٫۲۵ دلار در ساعت است که این میزان برابر با میانگین کل در کانادا است. نرخ مالیات بر درآمد در این استان دومین نرخ پایین در کانادا است. وجود پارک‌های محافظت شده بسیار، دو رشته کوه و اقیانوس آرام به فضای تفریحی استان روحیه خاصی داده‌است. میانگین عمر در این استان ۸۰ سال است.

مسکن:

هزینه‌های مسکن، کمی بیشتر ار دیگر نقاط کانادا است. گران‌ترین بخش‌های استان، شهرهای ونکوور و ویکتوریا هستند. البته اطراف آنها خانه‌های حومه‌ای وجود دارد. در کل، درصد متوسط درآمد خانوار با هزینه‌های مالکیت در این دو شهر ۳۰ تا ۶۰ هزار دلار است. هزینه ماهیانه مسکن در این استان ۹۰۴ دلار کمی بیشتر از متوسط کانادا (۸۳۵ دلار) است.

بیشتر ساکنین ونکوور ترجیح می‌دهند که در حومه شهر مثل ریچموند، بریتیش کلمبیا، سوری یا برنابی زندگی کنند. هزینه‌های مسکن در این نواحی کمتر و فضای خانه‌ها بیشتر است. این شهرهای حومه‌ای مسافت زیادی تا شهر ندارند به همین دلیل بیشتر مهاجرین جدید در این شهرها ساکن می‌شوند.

تحصیلات:

این استان دارای نظام آموزشی دولتی مورد تأیید جهان است. در کانادا تمامی شهروندان و دارندگان اقامت دائم می‌توانند تا ۲۰ سالگی و تا سقف انتهای دبیرستان از تحصیلات رایگان دولتی استفاده کنند. از هزینه مالیات دوره‌های متنوع آموزشی از جمله مدارس بومی، ملیتی و دوره‌های فرانسوی، دوره‌های هنرهای زیبا، ورزش و دوره‌های فنی برگزار می‌شود. دانش آموزان این استان محدودیت جغرافیایی ندارند و می‌توانند در هر جای استان که بخواهند به طور رایگان تحصیل کنند. در سال‌های ۱۰، ۱۱ و ۱۲ دانش‌آموز پس از گذراندن امتحانات استانی می‌تواند فارغ‌التحصیل شود.

این استان ۱۹۰۰ برنامه آموزش عالی در ۲۶ مؤسسه آموزش عالی ارائه می‌دهد. در این استان ۶ دانشگاه، سه کالج دانشگاه (با ارائه دوره کارشناسی ارشد اغلب در رشته‌های تخصصی، دوره‌های فنی، مهارت آموزی) و ۱۲ کالج وجود دارد. شهریه متوسط یک سال تحصیل ۴۸۰۰ دلار است که ۱۰ تا ۱۵ درصد بیشتر از متوسط کانادا است. البته برنامه‌های بورسیه و اعطای وام نیز برای دانشجویان وجود دارد.

از دانشگاه‌های تراز اول این استان می‌توان به دانشگاه بریتیش کلمبیا،دانشگاه سایمون فریزر و دانشگاه ویکتوریا اشاره کرد که جذب کننده محققین و دانشمندان سراسر جهان است. چندین برنده جایزه نوبل فیزیولوژ و پزشکی،جایزه نوبل فیزیک  وجایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی، فارغ‌التحصیل دانشگاه بریتیش کلمبیا هستند. سطح علمی این دانشگاه‌ها کمک شایانی به شکوفایی اقتصاد استان می‌کند.

بهداشت:

طبق قوانین کانادا تمامی شهروندان کانادا می‌توانند از خدمات بهداشتی رایگان استفاده کنند. به عبارت دیگر اکثر هزینه‌های بهداشتی در کانادا به طور مستقیم از شهروندان دریافت نمی‌شود. البته خدمات غیر ضروری مانند عمل زیبایی یا مراقبت‌های خاص از دندان تحت پوشش این خدمات نیستند. لیست خدمات ضروری غیر رایگان در هر استان متفاوت است. طرح بهداشتی دولتی این استان بیشترین هزینه (۳۵۰۰ دلار در سال برای هر نفر) را در کانادا انجام می‌دهد.

فرهنگ:

فرهنگ این استان متأثر از مناظر زیبای آن است. مردمان این استان به داشتن سلامت جسمی و انجام تفریحات در فضای باز از جمله دوچرخه سواری،اسکی، اسنوبرد،قایق رانی وشنا مشهور هستند. استان بریتیش کلمبیا دارای یکی از بهترین مناطق طبیعی جهان است و شرایط بسیار خوب تفریحی در این استان فراهم است. فرهنگ این استان تأثیر گرفته از فرهنگ اقوام مهاجر بریتانیایی، آلمانی، چینی، هندی و ژاپنی است. این تعدد فرهنگی موجب شده تا ونکوور سالانه مرکز جذب هنر و فرهنگ از سراسر جهان باشد.

 

منیتوبا:

 

مَنیتُبا (به انگلیسی: Manitoba) یکی از استان‌های کانادا است. مرکز آن وینیپگ است.

وسعت مَنیتُبا ۶۴۷٬۷۹۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱٬۲۰۷٬۹۵۹ نفر (برآورد سال 2008) است.

تاریخچه :

این استان تاریخچه مستندی از قبایل بومی سودارد.

تأثیر این اقوام امروزه در استان کاملاً مشخص است همان‌طور که اسم استان از فرهنگ Cree به معنی «تنگه روح مَنیتُبا» گرفته شده‌است. شرکت Hudson's Bay Company در دهه ۱۶۰۰ با شروع تجارت پوست سفر به این استان را آغاز کرد. این استان در سال ۱۸۷۰، سه سال بعد از استقلال کانادا به کنفدراسیون کانادا ملحق شد. کمی پپس از آن مردمان Metis به دنبال هویت فرانسوی و بومی خود شورش به پا کردند اما به نتیجه‌ای نرسیدند و زمینی به آنها داده نشد.

در زمان الحاق به کانادا، منیتوبا فقط بخشی از اندازه فعلی بود. شکل و سایز فعلی استان در سال ۱۹۱۲ به انجام رسید. یک واقعه مشهور در این استان اعتصاب عمومی وینیپگ در سال ۱۹۱۹ بود. جنبش کارگری قدرتمند آن زمان کسب و کار را به مدت ۶ هفته در اعتراض به شرایط ضعیف کاری متوقف ساخت. جنگ بین کارگر و کارفرما نقطه مهمی در تاریخ جنبش کارگری کانادا محسوب می‌شود.

اگر چه این استان در رشد از چند استان عقب ماند ولی با رشد تجارت و صنعت به سمت جلو حرکت می‌کند. آگر چه برخی از زمین‌های کشاورزی روستایی هنوز پابرجا هستند ولی وینیپگ شهری مدرن و با شرکت‌های بزرگ Great – west Life (مجموعه مالی و بیمه‌ای) و CanWest Global (شرکت رسانه‌ای بزرگ) است. این استان ادامه رشد اقتصادی بسیار عالی خود را در جذب مهاجر می‌داند.

دولت:

دولت کانادا با یک سیستم فدرال با کنترل بر برخی از امور متعلق به دولت ملی در اتاوا و دیگر امور تحت کنترل دولت استانی عمل می‌کند. این استان مجلس انتخابی دموکراتیک خود را دارد. که در شهر مرکزی وینیپگ واقع است.

۵۷ نماینده از سراسر مناطق استان در انتخاب عمومی انتخاب می‌شوند. دولت فعلی استان تحت کنترل حزب دموکراتیک نو به رهبری آقای (گرگ سلینگر می‌باشد. ایشان از سال ۲۰۰۹ در رأس کار می‌باشند.

جغرافیا:

این استان یکی از سه استان سرسبز کانادا در قلب کشور می‌باشد. جمعیت این استان ۱۲۰۰۰۰۰ نفر است.

بزرگترین شهر این استان وی نی پگ (وینیپگ) با ۷۰۶۹۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. Brandon دومین شهر بزرگ استان است.

این استان در سالهای اخیر شمار زیادی مهاجر جذب کرده و در تلاش است تا سالانه ۱۰۰۰۰ نفر مهاجر جدید جذب کند.

شهر اصلی:

وینیپگ این شهر مرکز استان بوده و تقریباً نیمی از جمعیت را در خود جای می‌دهد. وینیپگ به منطقه جغرافیایی آمریکای شمالی بسیار نزدیک است. این شهر مرکزی که هشتمین شهر بزرگ کانادا محسوب می‌شود محل ادارات دولتی و مراکز تجاری بزرگ می‌باشد. این شهر با داشتن مراکز آموزش عالی به محل اصلی توسعه و تحقیق منطقه تبدیل گردیده‌است و این خود عامل اصلی جذب شرکت‌های بزرگ همانند Boring و Bristol Aerospace به این شهر است.

این شهر به سرمای شدید در زمستان معروف است و اسم آن را به همین دلیل اصطلاحاً «وینیپگ» می‌گویند. به جای آن تابستان‌های این شهر بسیار ملایم می‌باشد. در طول فصل‌های گرم مردمان این استان از امکانات تفریحی بی شمار در کنار رودخانه سرخ و دریاچه‌های اطراف استفاده می‌کنند. در تابستان این شهر میزبان بسیاری از جشنواره‌های فرهنگی و هنری است. در این شهر فعالیت‌های هنری بسیاری انجام می‌پذیرد. برای مثال در رابطه با هنرهای صنعتی می‌توان به باله سلطنتی وینیپگ، گالری هنری وینیپگ وارکسترسمفونیکوینیپگ اشاره کرد. این شهر میزبان جشنواره Winnipeg Fringe Theatre دومین جشنواره بزرگ در آمریکای شمالی و جشنواره‌های موزیک Jazz و سنتی می‌باشد.

از مراکز مهم دیگر این شهر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • ضرابخانه سلطنتی کانادا
  • لابراتوار ملی میکرو بیولوژی کانادا
  • موزه حقوق بشر کانادا

جمعیت:

این استان با داشتن تقریباً ۱٫۲ میلیون نفر جمعیت، پنجمین استان پر جمعیت کانادا می‌باشد. با توجه به کاهش رشد جمعیت، این استان به دنبال جذب مهاجر می‌باشد. شهر وینیپگ با حدود ۷۰۰۰۰۰ نفر جمعیت تقریباً نیمی از جمعیت استان را در خود جای داده‌است. مابقی جمعیت در شهرهای کوچک زندگی می‌کنند. به غیر ازبرندون  با ۴۰۰۰۰ نفر جمعیت، دیگر شهرها جمعیتی کمتر از ۱۵۰۰۰ نفر دارند.

به دلیل مهاجرت، فرهنگ این استان کاملاً چند ملیتی است. بیشتر از ۱۰۰ زبان در این استان صحبت می‌شود که با توجه به زندگی در کانادا هویت آنها را حفظ می‌کند. در این استان از بزرگترین اقوام مهاجر می‌توان به بریتانیایی‌ها، ایرلندی‌ها، اوکراینی‌ها، آلمانها، هلندی‌ها و لهستانی‌ها اشاره کرد. ۱۵ درصد جمعیت استان را اقوام Metis تشکیل می‌دهند.

اشتغال و اقتصاد:

صنایع اصلی این استان معدن، تولید و کشاورزی می‌باشند. حرفهٔ سنتی این استان ماهی گیری است. زمین‌های کشاورزی زیادی از گندم، جو، جو صحرایی، آفتاب گردان و پنبه در این استان وجود دارد. با توجه به این منابع، صنایع غذایی در این استان قدرت خوبی دارد. تولید، هوافضا و حمل و نقل از دیگر صنایع این استان می‌باشند.

بخش دولتی و خدماتی در شهر وینیپگ جایگاه خوبی دارد. نرخ بیکاری این استان (۴٫۸ درصد) از میانگین کانادا (۶٫۸ درصد) کمتر است.

رشد اقتصادی استان ۳ درصد می‌باشد. از آنجایی که این رشد تولیدکننده فرصت‌های شغلی بسیاری است، مقامات استانی در صدد جذب مهاجر به این استان می‌باشند. از برنامه‌هایی که برای جذب مهاجر انجام می‌شود می‌توان به کلاس‌های رایگان زبان انگلیسی EAL و برنامه‌های آموزش کار اشاره کرد

استاندارد زندگی:

از مزایای این استان می‌توان از پایین بودن هزینه‌های زندگی نام برد. مسکن، انرژی، بیمه و هزینه‌های دانشگاه این استان در کانادا کمترین می‌باشند. مردمان این استان به دلیل هزینه پایین زندگی، پول خود را صرف خرید چیزهای دیگر از جمله کلبه‌های می‌کنند. علاقه‌مندان به گلف در این استان بیشتر از هرجای دیگر از کانادا است.

«کمترین مقدار دستمزد در ساعت» در این استان ۸٫۵۰ دلار بوده که چهارمین دستمزد بالا در کانادا می‌باشد. مالیات بر درآمد این استان از لحاظ پایین بودن در کانادا مقام ۴ را دارد. در سال ۲۰۰۳، درآمد متوسط مردان ۲۷٬۲۰۰ دلار و درآمد متوسط زنان ۱۸٬۱۰۰ دلار بوده‌است. درآمد متوسط خانواده ۵۰٬۶۰۰ دلار در سال ۲۰۰۶ است که چهارمین در کانادا می‌باشد. فضای دوستانه این استان به سطح زندگی این استان بسیار کمک کرده‌است و مردمان این استان بیشتر از هر جای دیگر در کانادا در برنامه‌های خیریه شرکت می‌کنند. این روحیه سخاوتمندانه به تازه واردان به کانادا کمک می‌کند تا به سرعت شرایط ثابتی پیدا کنند.

مسکن:

هزینه پایین مسکن یکی از مزایای این استان می‌باشد. بازار مسکن این استان بسیار رقابتی و قابل استطاعت است. قیمت متوسط مسکن دروینیپگ کمتر از ۱۲۲٬۰۰۰ دلار است. درصد متوسط درآمد خانه وار با هزینه‌های مالکیت بین ۳۰ – ۱۵ درصد می‌باشد. به دلیل افزایش مهاجران در ۵ سال گذشته قیمت مسکن بیشتر از ۸۵ درصد افزایش داشته‌است.

دیگر مزیت مسکن در این استان این است که به دلیل وسعت شهری لازم نیست برای پیدا کردن مکان مناسب خیلی دور از شهر زندگی کرد. در شهر وینیپگ با ۷۰۶۹۰۰ نفر جمعیت متوسط سفر شهری از محل کار تا منزل ۶ کیلومتر می‌باشد که در کانادا یکی از کمترین مسافت‌ها است. سفرهای شهری کمتر، به معنی صرف وقت بیشتر با خانواده می‌باشد.

فرهنگ:

مهاجرت موجب شد تا این استان دارای مجموعه‌ای نادر از فرهنگ‌های مختلف باشد. چند فرهنگی بودن که سیاست کانادا محسوب می‌شود در این استان به خوبی دیده می‌شود. هر ساله در این استان چندین جشنواره سنتی و فرهنگی بومی جشن گرفته می‌شود که نشانگر قدرت اقوام مختلف در این استان است. مردم این استان به سخاوتمندی و مهمان‌نوازی مشهور می‌باشند همچنین داوطلبان کارهای خیریه در مانیتوبا بسیار زیاد هستند.

این استان مهد هنر نیز می‌باشد. شهر وینیپگ میزبان اولین شرکت بالد رئال بریتانیا بوده‌است و ارکستر سمفونی آن در جهان شناخته شده می‌باشد. در مرکز استان منظره‌های ویژه هنری، موزیک و کمدی یافت می‌شود.

نیوبرانزویک

 

مختصات: 42546 شمالی 7566 غربی استان نیوبرانزویک(به انگلیسی: New Brunswick) یکی از چهار استان آتلانتیک کانادا با جمعیتی در حدود ۷۶۰۰۰۰ نفر می‌باشد. مناطق بکر در این استان به وفور یافت می‌شود. ۸۵ درصد این استان پوشیده از جنگل است. همچنین چندین جزیره ساحلی در این استان موجود می‌باشد. سنت جان (Saint John) بزرگترین شهر (۱۳۰۰۰۰ نفر جمعیت) و فردریکتون (Fredericton) مرکز این استان می‌باشند. شهر Moncton دیگر مرکز مهم شهری این استان محسوب می‌گردد. این استان دو زبان رسمی دارد. ۳۵ درصد آنها فرانسوی (که زبان اول محسوب می‌شود) صحبت می‌کنند و ۶۵ درصد مابقی انگلیسی زبان هستند.

اشتغال و اقتصاد در نیوبرانزویک:

این استان دارای منابع سرشار طبیعی بوده که بخش اصلی اقتصاد استان را تشکیل می‌دهد. با توجه به مساحت زیاد جنگل‌ها، محصولات چوبی از صادرات اصلی این استان می‌باشد. امروزه این استان دارای اقتصاد مدرن خدماتی از جمله خدمات مالی و بیمه‌ای می‌باشد. دولت کانادا در صدد آن است که با ترغیب این نوع خدمات با بیکاری ناشی از افت صنایع ماهیگیری و کشاورزی (دو صنعت مهم دیگر این استان) مبارزه کند. بسیاری از شرکت‌ها تمایل دارند تا خدمات مشتریان و خدمات فنی خود را در نیوبرانزویک مستقر کنند زیرا در این استان به نیروی کار با دو زبان دسترسی دارند. فناوری اطلاعات از دیگر صنایع رو به رشد این استان می‌باشد. تولید، دیگر بخش مهم اقتصاد استان بوده و در سالهای اخیر رشد چشم گیری داشته است. بیشتر صنایع سنگین در شهر Saint John استقرار دارد. تولید اصلی این استان، صنایع غذایی، نوشیدنی، کاغذ سازی، فلزکاری و تجهیزات حمل و نقل می‌باشد. با توجه به مناطق طبیعی زیبا در استان، توریست دیگر صنعت این استان بوده و در دهه گذشته یکی از عوامل تولید اشتغال در نیوبرانزویک بوده است.

مسکن در نیوبرانزویک:

مسکن در این استان ارزان و قابل دسترس می‌باشد. قیمت متوسط خرید خانه در Saint John کمتر از ۱۶۰٬۰۰۰$ می‌باشد. در ضمن میانگین درآمد خانوار با هزینه‌های مالکیت با توجه به نوع خانه بین ۳۲ – ۲۱ درصد بوده که نسبت به استانهای دیگر کمتر است.

تحصیل در نیوبرانزویک:

تمامی شهروندان و دارندگان اقامت دائم در کانادا می‌توانند تا ۲۰ سالگی از مهد کودک تا پایان دبیرستان از تحصیلات رایگان دولتی استفاده کنند. در این استان تحصیلات به دو زبان انگلیسی و فرانسوی ارائه می‌شود. این استان سرآمد استفاده از فناوری در آموزش بوده و تمامی کلاسهای مدارس آن مجهز به اینترنت می‌باشند. این استان بالاترین نرخ فارغ‌التحصیلی از دبیرستان را در کانادا دارد. (۸۶ درصد)

چهار دانشگاه دولتی با ۷ دانشگده، یک کالج با ۱۱ ساختمان، دو موسسه فنی، چندین کالج مذهبی خصوصی کوچک و مدارس خصوصی کارآموزی در این استان موجود است. هزینه‌های دانشگاه از لحاظ گرانی مقام سوم را در کانادا دارد (۵۰۰۰ $). وزارت آموزش این استان جهت تسهیل آموزش وام و بورسیه ارائه می‌دهد. هر یک از دانشگاه‌ها نیز بورسیه خاص خود را ارائه می‌دهند.

دانشگاه‌های این استان از سطح علمی بالایی برخوردار می‌باشند و دانشگاه‌ها نقش مهمی را در تغییر ساختار اقتصادی استان از منابع طبیعی به خدمات و فناوری حرفه‌ای ایفا می‌کنند. دانشگاه New Brunswick یکی از قدیمیترین دانشگاه‌های کانادا است و برنامه‌های آموزشی سطح بالایی در مهندسی و کامپیوتر ارائه می‌دهد. دانشگاه Mount Allison واقع در Sackville یکی از دانشگاه‌های ممتاز می‌باشد و هر ساله به تعداد زیادی از دانشجویان، Rhodes Scholars ارائه می‌دهد.

بهداشت در نیوبرانزویک:

طبق قوانین کانادا تمامی شهروندان کانادا می‌توانند از خدمات بهداشتی رایگان استفاده کنند. به عبارت دیگر اکثر هزینه‌های بهداشتی در کانادا به طور مستقیم از شهروندان اخذ نمی‌گردد. البته خدمات غیر ضروری مانند عمل زیبایی یا مراقبت‌های خاص از دندان تحت پوشش این خدمات نمی‌باشد. لیست خدمات ضروری غیر رایگان در هر استان متفاوت است و طرح بهداشتی این استان تمام خدمات ضروری را بیمه می‌کند. در ضمن بیمه‌های خصوصی نیز در این استان موجود می‌باشد.

تاریخچه نیوبرانزویک:

نیوبرانزویک یکی از اولین مناطقی است که اروپایی‌ها وارد آن شدند. کاشف فرانسوی Jacques Cartier برای اولین بار در سال ۱۵۳۴ وارد این منطقه شد. تقریباً ۷۰ سال بعد از آن فرانسوی‌ها برای تاسیس مستعمره خود با نام L’Acadie وارد این منطقه شدند. این گروه به همراه دیگر استعمارگران فرانسوی به مناطقی مثل Louisiana آمدند که اجداد فرانسوی‌های حاضر در این استان می‌باشند. در پایان جنگ بین آمریکا و انگلیس (Revolutionary war) شماری از مستعمران آمریکایی که قصد داشتند وفاداری خود را به تاج و تخت بریتانیا ثابت کنند به نیوبرانزویک آمدند. به این گروه Loyalists می‌گویند. اگر بیشتر این پناهندگان اصلیت انگلیسی داشتند ولی در میان آنها آلمانی و هلندی نیز دیده می‌شد. آنها ترجیح می‌دادند که در یک مستعمره انگلیسی زندگی کنند. فرزندان این گروه بخش مهمی از ساکنان این استان را امروزه تشکیل می‌دهند. نیوبرانزویک یکی از چهار استان اولیه الحاقی به کنفدراسیون کانادا در سال ۱۸۶۷ بود. از آن موقع به بعد جدایی بین انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها کم رنگ تر شده و نتیجه پیدایش جامعه‌ای دو زبانی می‌باشد. اقتصاد این استان در حال تغییر شکل است. اگرچه منابع طبیعی بخش مهم اقتصاد این استان است، اما ساکنان آن روز به روز بیشتر و بیشتر در حال افزایش بخش خدماتی می‌باشند.

مهاجرت به نیوبرازویک:

هر ساله صدها نفر وارد این استان می‌شوند. این استان جهت جذب مهاجر در برنامه انتخاب استانی PNP شرکت دارد تا به روند مهاجرت و صدور ویزا سرعت ببخشد. در این برنامه روش‌هایی برای دارندگان پیشنهاد کار در این استان و سرمایه گذاران وجود دارد.

شهرهای اصلی نیوبرانزویک:

این شهر با جمعیت ۱۳۰۰۰۰ نفر بزرگترین شهر این استان است. دو زبان انگلیسی و فرانسوی به طور مساوی در این شهر صحبت می‌شوند. مردمان این شهر به هویت محلی خود افتخار می‌کنند. صنعت در این شهر جایگاه ویژه‌ای دارد و مهمترین صنایع ساحل اقیانوس اطلس در این شهر یافت می‌شود. در سالهای اخیر این شهر به خوبی توسعه یافته است که به خطوط راه آهن سابق جان تازه بخشیده است. حاصل آن قدرت گرفتن کارهای خدماتی در این شهر می‌باشد.

فردریکتون: جمعیت این شهر که مرکز استان است حدود ۸۵۰۰۰ نفر می‌باشد. کارهای دولتی و آموزشی بخش مهم اقتصاد این شهر را تشکیل می‌دهند. تعداد زیادی ادارات دولتی و دو دانشگاه New Brunswick و St Thomas در این شهر قرار دارند. بدلیل وجود تعداد زیادی دانشجو این شهر جوی زنده دارد و جشنواره سالانه Harvest Jazz and Blues هنرمندان جهان را به سمت خود جذب می‌کند. فناوری اطلاعات دیگر بخش مهم این شهر است که نتیجه وجود درصد بالای افراد دارای تحصیلات عالی می‌باشد.

مونکتون: این شهر دومین شهر بزگ استان با جمعیت بالغ بر ۱۲۰۰۰۰ نفر می‌باشد. بدلیل رشد جمعیت در مناطق شهری شرق تورنتو احتمال اینکه این شهر این مقام را حفظ کند کم می‌باشد. اکثریت این شهر انگلیسی صحبت می‌کنند ولی ۳۰ درصد آنها فرانسوی زبان هستند. تنها شهرهایی که مانند Moncton دو زبانه هستند، می‌توان به اتاوا و منترال اشاره کرد. دانشگاه Moncton، بزرگترین دانشگاه فرانسوی زبان خارج از کبک در این شهر واقع است.

 

نیوفاندلند و لابرادور

 

نیوفاوندلند و لابرادور (به انگلیسی: Newfoundland and Labrador) (به فرانسوی: Terre-Neuve-et-Labrador) شرقی‌ترین استان های کانادا است. این استان در شمال شرق آمریکای شمالی واقع شده و با اقیانوس اطلس مرز ساحلی دارد. مرکز استان و در عین حال بزرگ‌ترین شهر آنسینت جانز است.

این استان دو بخش اصلی دارد:جزیره نیوفاندلند و منطقه لابرادور که در شمال غربی جزیره واقع است. مساحت نیوفاوندلند و لابرادور با هم ۴۰۵٬۲۱۲ کیلومتر مربع و جمعیت این استان ۵۱۴ هزار نفر است. در حدود ۹۴ درصد از جمعیت این استان در جزیره نیوفاندلند سکونت دارند که نیمی از آن‌ها شبه جزیره آوالون ساکن‌اند.

این استان از دیدگاه زبانی همگن‌ترین استان کانادا است و زبان مادری ۹۷٫۶ درصد از ساکنان آن در سرشماری سال ۲۰۰۶ انگلیسی بوده‌است. در این استان گویش خاصی از انگلیسی رایج است که «انگلیسی نیوفاندلندی» نام دارد. در لابرادور، گویش‌های بومیان اینوآیمون و اینو کتیتوت نیز صحبت می‌شود. در گذشته در نیوفاندلند بخشی از مردم به فرانسوی و ایرلندی و زبان منقرض‌شده بیوتهوک نیز سخن می‌گفتند.

شهر سینت جانز، مرکز استان، بیستمین شهر بزرگ کانادا است و حدود ۴۰ درصد از جمعیت نیوفاوندلند و لابرادور در این شهر زندگی می‌کنند.

منطقه این استان در قدیم مستعمره و جزئی از قلمرو پادشاهی بریتانیا بود و در 31 مارس 1949 با نام نیوفاندلند به عنوان استان دهم ضمیمه کنفدراسیون کانادا شد. در ۶ دسامبر ۲۰۰۱ و به هنگام اصلاح قانون اساسی کانادا، نام این استان نیز به «نیوفاوندلند و لابرادور» تغییر یافت. در زبان گفتاری مردم کانادا هرچند، هنوز هم عادتاً به کل استان نیوفاوندلند و به منطقه غیرجزیره‌ای آن لابرادور گفته می‌شود.

نوا اسکوشیا

نُوا اِسکوشیا (به انگلیسی: Nova Scotia)، (به فرانسوی: Nouvelle-Écosse)، (به زبانگیلیک اسکاتلندی: Alba Nuadh) از استان‌های کشورکانادا و واقع در ساحل جنوب‌شرقی این کشور است.

مرکز نوا اسکوشیا شهر هلیفکس است که بزرگ‌ترین شهر این استان نیز به حساب می‌آید و از مراکز اقتصادی منطقه است.

تاریخچه:

نوا اسکوشیا به همراه انتاریو، کبک و نیو برانسویک، اولین چهار استانی بودند که به کنفدراسیون کانادا پیوستند. نوا اسکوشیا یکی از چهار استان آتلانتیک کانادا با ۱ میلیون جمعیت است و با واقع شدن در شرق ساحل شرقی کانادا این استان دارای ۳۸۰۰ جزیرهٔ ساحلی به‌علاوهٔ خاک اصلی خود می‌باشد. هلیفکس (Halifax) با جمعیت تقریباً ۴۰۰٬۰۰۰ نفر مرکز سیاسی و بزرگترین شهر این استان است. این استان همچنین یکی از بندرهای دریایی اصلی کانادا و محل دسترسی به اقیانوس اطلس می‌باشد. در زمانی که اکثریت مردم با قایق به کانادا رسیدند،Halifax’s Pier 21 جایی بود که تقریباً همه مهاجران اولین بار وارد آنجا شدند. قدیمی‌ترین قوم سیاه‌پوست در کانادا در این استان زندگی می‌کنند.

نام‌گذاری:

نام «نُوا اِسکوشیا» عبارتی لاتین و به معنای «اسکاتلندِ نو» است. تاریخ استان نوا اسکوشیا به ۱۱٬۰۰۰ سال قبل، زمانی که بومیان اصلی ساکن این استان شدند بر می‌گردد. برخی از ساکنین این استان جزء قوم Mi’kmag بودند که هنوز نقش مهمی در زندگی این استان ایفا می‌کنند. اولین گروه اروپایی که پا به این استان گذاشتند Vikingها بودند که به سال ۹۹۰ بر می‌گردد. هیچ‌کس تا تقریباً ۵۰۰ سال بعد که با ورود دریانورد معروف ایتالیایی John Cabot در Cabe Breton در سال ۱۴۹۷ م همراه بود، به این استان برنگشت. استقرار اروپایی‌ها در نوا اسکوشیا تقریباً ۱۰۰ سال بعد با استقرار فرانسوی‌ها در Port Royale دوباره شروع شد. نوا اسکوشیا از قبل از شکل‌گیری کشور کانادا مقصد مهاجران از سراسر جهان بود. در زمان الحاق نوا اسکوشیا به نیوبرانزویک، انتاریو و کبک جهت تشکیل Dominion of Canada در سال ۱۸۶۷ این استان موطن چندین اقوام با فرهنگ مختلف بود. این حالت قرن‌ها بعد نیز ادامه داشت و بسیاری از مهاجران پس از ورود به کانادا در Halifax سکونت داشتند. بخش جالب تاریخ این استان به نقشی است که ساکنان آن پس از دو تراژدی بزرگ ایفا کردند. وقتی کشتی افسانه‌ای تایتانیک در اولین سفر خود در سال ۱۹۱۲ غرق شد، جندین قایق از بندرگاه Halifax برای نجات مسافران به سمت آنها شتافتند. بعد از واقعه ۱۱ سپتامبر ساکنین Halifax نقش مهمی در پاسخ به این تراژدی ایفا کردند. بسیاری از هواپیماهایی که نتوانسته بودند در ایالات متحده فرود بیاید در فرودگاه نوا اسکوشیا به زمین نشستند و ساکنان این شهر از مسافران در خانه‌های خود پذیرایی کردند.

پرچم:

پرچم این استان ترکیبی از پرچم و نشان ملی اسکاتلند است.

فرهنگ نوا اسکوشیا:

استان نوا اسکوشیا به مهمان‌نوازی مشهور بوده و تشکیل‌شده از فرهنگ‌های مختلف می‌باشد. اسکاتلندی‌ها، فرانسوی‌ها، گانلیک‌ها، Mi;kmaqها و سیاه پوستان از جمله اقوامی هستند که تأثیر جاودانی در این استان برجا گذاشته‌اند. حاصل این تأثیر یک فرهنگ کامل نوا اسکوشیایی است. در این استان شهرهای مرزی وجود دارد که در آن اقوام هنرمندی زندگی می‌کنند. نوع خاصی از موزیک Celtic در این استان شکل گرفته‌است. از جمله هنرمندان این سبک می‌توان به Natalie McMaster و Rankin Familyاشاره کرد. Halifax جایگاه ضبط بسیاری از فیلم‌ها و موزیک‌ها مشهور کانادا و سراسر جهان بوده‌است.

موقعیت جغرافیایی:

این استان از شبه‌جزیره‌ای متصل به سرزمین اصلی کانادا و جزیرهٔ کیپ برتون و چندین و چند جزیرهٔ کوچک‌تر تشکیل شده‌است.

بخش شبه‌جزیره‌ایِ نوا اسکوشیا با باریکه‌ای به نام «تنگه چیگ نکتو» به سرزمین اصلی کانادا متصل شده‌است و جزیرهٔ کیپ برتون توسط «تنگه کانسو» از شبه‌جزیره جدا شده‌است.

نوا اسکوشیا، به همراه جزیره پرنس ادوارد و نیوبرانزویک از استان‌های ساحلی کاناداست.

این استان، همچنین از استان‌های آتلانتیکی (یعنی واقع بر اقیانوس اطلس) به‌شمار می‌آید.

جمعیت نوا اسکوشیا:

استان نوا اسکوشیا با جمعیت ۹۳۰٬۰۰۰ نفر جزء کم جمعیت‌ترین استانهای کانادا می‌باشد. البته با توجه به مساحت کم، دومین استان پرتراکم کانادا محسوب می‌شود. اکثر جمعیت در شهر Halifax و اطراف آن می‌باشد. اسم این استان اصلاً یونانی و به معنی «اسکاتلند جدید» می‌باشد. اصلاً جای تعجب نیست که بیشتر افراد این استان تقریباً ۳۰ درصد اصالتی اسکاتلندی دارند. البته در این استان تعداد زیادی ایرلندی، فرانسوی، عرب، آلمانی، هلندی و چینی زندگی می‌کنند. با توجه به رشد صنعت، این استان، آیندهٔ خود را در جذب مهاجر می‌بیند.

اقتصاد و اشتغال در نوا اسکوشیا:

اقتصاد در استان نوا اسکوشیا دارای تنوع زیادی بوده که از جمله آنها می‌توان به تولید، ماهیگیری و معدن اشاره کرد. متأسفانه منابع ماهی در سالهای اخیر با خطر مواجه شده و بر روی صنعت شیلات تأثیر بدی گذاشته‌است. اخیراً با تغییر اقتصاد این استان و با آموزش ماهیگران بی‌کار، از آنها در کارهای جدید استفاده شده‌است. این رشد سریع در سپتامبر ۲۰۰۶ نرخ بیکاری را به پایین‌تر از میانگین کانادا رساند. هلیفکس (Halifax) که یک مرکز شهری بزرگ می‌باشد دارای صنایع متنوع بوده و قلب اقتصاد بخش آتلانتیک کانادا محسوب می‌شود. در استان نوا اسکوشیا جنگل‌داری مدرن و کشاورزی پیشرفته وجود دارد. بخش اصلی صنعت معدن، به زغال سنگ مربوط می‌شود. این استان شروع به استفاده از سکوهای نفتی و گازی ساخته شده در دهه‌های گذشته کرده‌است. بعد از تولید اولیه نفت در نزدیک جزیره Sable در سال ۱۹۹۱، درآمد نفتی و گازی به طور چشمگیری افزایش یافته و به اقتصاد این استان کمک می‌کند. سالانه بیشتر از یک میلیون نفر از این استان دیدن می‌کنند که تقریباً یک چهارم آنها از خارج کانادا وارد این استان می‌شوند. میانگین درآمد خانواده ۴۷٬۱۰۰ $ است (که نزدیک به میانگین ملی کانادا است). میانگین درآمد خانواده در هلیفکس (Halifax) کمی بیشتر از میانگین کانادا (۵۸٬۲۶۲ $) می‌باشد. سطح خوب درآمد در این استان هزینه‌های زندگی برای ساکنان این استان را قابل پرداخت می‌سازد. «کمترین مقدار دستمزد» در این استان ۸٫۱۰$ در ساعت و میانگین مالیات بر درآمد تقریباً ۱۹٫۲۵ درصد می‌باشد.

مسکن در نوا اسکوشیا:

یکی از دلایل پایین بودن هزینه‌ها در این استان قیمت پایین مسکن می‌باشد. قیمت متوسط یک خانه دو طبقه در شهر هلیفکس (Halifax) فقط ۱۴۳٬۰۰۰ $ می‌باشد در حالی که چنین خانه‌ای در شهرهای اصلی دیگر در کانادا تقریباً دو برابر این مبلغ است. درصد میانگین درآمد خانوار با هزینه‌های مالکیت جزء کمترین‌ها در کانادا می‌باشد. (۳۳–۲۱ درصد با توجه به نوع خانه)

تحصیلات در نوا اسکوشیا:

تمامی شهروندان کانادا و دارندگان اقامت دائم تا قبل از ۲۰ سالگی می‌توانند تا پایان مقطع دبیرستان از تحصیلات رایگان استفاده نمایند. این استان شرایط تحصیل از مهدکودک تا سال ۱۲ را به زبان انگلیسی و فرانسوی فراهم می‌سازد. معلمان این استان همانند دیگر استانها دارای مدارک دانشگاهی، دورهٔ تربیت معلم پیشرفته می‌باشند و از برنامهٔ تحصیلی قانونمند پیروی می‌کنند. این استان دارای سیستم کامل و جامع عالی شامل دانشگاه، کالج فنی و برنامه‌های کارورزی می‌باشد. شهریه این دانشگاه‌ها گران‌ترین در کانادا می‌باشد (۶٬۲۸۱ $). تحصیلات عالی این استان ارائه‌کنندهٔ برنامه‌های کامل تحصیلی با ۱۱ دانشگاه و کالج و ۱۳ کالج فنی می‌باشد. از این میان می‌توان به دانشگاه Dalhousie (بزرگترین دانشگاه کالج king)، دانشگاه saint Mary، دانشگاه Mount Saint Vincent و کالج هنر و طراحیNova Scotia همه در Halifax و دانشگاه فرانسوی Saint – Anne و دانشگاه Cape Breton در Sydney اشاره کرد.

بهداشت در نوا اسکوشیا:

طبق قوانین کانادا تمامی شهروندان از خدمات درمانی رایگان می‌توانند استفاده کنند. به عبارت دیگر اکثر هزینه‌های درمانی در کانادا به طور مستقیم از شهروندان اخذ نمی‌گردد. البته خدمات غیر ضروری مانند عمل زیبایی یا مراقبت‌های خاص از دندان تحت پوشش این خدمات نمی‌باشند. لیست خدمات غیر رایگان در هر استان متفاوت است. طرح بهداشتی این استان تمامی خدمات ضروری فیزیکی در مطب دکتر، خانه یا بیمارستان را بیمه می‌کند.

مهاجرت به نوا اسکوشیا:

تقریباً سالانه ۳۰۰۰ مهاجر وارد نوا اسکوشیا می‌شوند، و انتظار می‌رود در آینده این رقم بیشتر شود. این استان جهت کمک به جذب مهاجر متخصص در برنامه انتخابی استانی PNP شرکت دارد که به روند جذب مهاجر سرعت می‌بخشد. در این برنامه چندین روش از جمله متخصصین، کار خانوادگی و ارتباط خانوادگی در نوا اسکوشیا وجود دارد. اخیراً این استان تلاش بسیاری داشته‌است که دانشجویان خارجی فارغ‌التحصیل این استان را جهت کار و اقامت جذب کند.

دولت نوا اسکوشیا:

دولت کانادا با یک سیستم فدرال با کنترل برخی از امور متعلق به دولت ملی در اتاوا و دیگر امور تحت کنترل دولت استانی عمل می‌کند. دولت نوا اسکوشیا مجلس انتخابی دموکراتیک خود را دارد (Nova Scotia Legislative Assembly) که در شهر مرکزی Halifax واقع شده‌است. در کل ۵۲ نماینده جهت خدمتگذاری به مناطق مختلف استان در این مجلس کار می‌کنند.

 

انتاریو

 

انتاریو (یا اونتاریو) (به انگلیسی: Ontario) یکی از استان‌های کانادا است. از لحاظ جمعیت و فعالیت اقتصادی بزرگ‌ترین و قوی‌ترین استان کانادا می‌باشد. مرکز آن تورنتو است و اتاوا(پایتخت کانادا) نیز در آن قرار دارد.

 

وسعت انتاریو ۱٬۰۷۶٬۳۹۵کلیومترمربع و جمعیت آن ۱۲٫۵۴۱٫۴۱۰ نفر (برآورد سال ۲۰۰۵) است. بالغ بر ۹۴٪ جمعیت استان انتاریو در قسمت جنوبی آن مشهور به انتاریو جنوبی متمرکز است. انتاریو پیش روترین ایالت در زمینه تولید است و ۵۲٪ از کل تولید ارسالی کانادا از این استان می‌باشد.

 

از لحاظ جغرافیایی استان انتاریو در شرق کانادا و در بین استان‌های کبک ومانیتوبا قرار دارد. از جنوب با ایالت‌های مینسوتا، میشیگان، اوهایو،ینسیلوانیا و نیویورک هم‌مرز است. انتاریو از شمال به خلیج‌های هادسون وجیمز منتهی می‌شود.

 

مشهورترین شهرهای انتاریو عبارت‌اند از تورنتو، اتاوا، همیلتون،کیچنر، واترلو، لندن ، وینزور و کینگستون.

تاریخچه:

انتاریو یکی از ۴ استان اصلی بود که در معاهده ۱۸۶۷ کانادا به هم پیوستند. نام اصلی استان «کانادای بالا» بوده (با توجه به اینکه «کانادای پایین» نیز در آن دوران وجود داشته که امروز کبک خوانده می‌شود). نام استان ازدریاچه انتاریو  گرفته شده‌است، که خود این نام نیز در زبان هورن Huron به معنای دریاچه بزرگ می‌باشد. از آنجائی که این استان یکی از اولین مناطق صنعتی در کانادا به شمار می‌آید، محل قدیمی‌ترین شرکت‌های کانادایی نیز هست. تاریخچه انتاریو توسط مهاجرانی ساخته شده‌است که ابتدا با قایق، سپس با قطار و سرانجام با هواپیما برای آباد کردن این استان وارد آن شده‌اند. حتی پیش از بوجود آمدن کانادا مهاجران برای شروع یک زندگی جدید وارد آن شده بودند و امروز بجز حدود ۲٫۵ درصد جمعیت انتاریو، ما بقی اهالی انتاریو از نسل همان مهاجران می‌باشند. با ورود موج جدید مهاجران از مناطق مختلف جهان طی دوران مختلف هریک از آنها تأثیرات فرهنگی خود را بر فرهنگ این استان برجای گذارده‌اند.

ساکنان ایرانی تبار انتاریو:

بیش از ۷۰٬۰۰۰ تن از ساکنان استان انتاریو دارای تبار ایرانی هستند که عمدتاً در شمال شهر تورنتو (یورک شمالی و تپه ریچموند) سکونت دارند. «مجید جوهری» و «علی احساسی» دو نماینده از حوزه‌های ریچموند هیل و ویلودیل (هر دو منطقه در استان انتاریو)، اولین کانادایی ایرانی‌هایی بودند که به «پارلمان سطح فدرال» کانادا ورود یافتند. رضا مریدی نیز از حزب لیبرال و منطقه تپه ریچموند اولین کانادایی ایرانی‌تبار بود که، به پارلمان در سطح استانیِ، انتاریو راه پیداکرده است.

اشتغال و اقتصاد:

به دلیل آنکه استان انتاریو قطب اقتصادی کانادا محسوب می‌شود، در نتیجه انواع صنایع در این استان بخصوص در تورنتو و دیگر مناطق شهری یافت می‌شوند. این استان محلی برای ارائه خدمات مدرن و اطلاعات اقتصادی در کنار بسترهای لازم برای تولید است. اتاوا که مرکز ادارات دولتی و اکثر وزارتخانه‌های فدرال است می‌تواند به جذب مشاغل گوناگون و همچنین سازمان بین المللی غیر تجاری کمک شایانی نماید.

صنعت اتوموبیل بخش اصلی تولیدات صنعتی انتاریو را شامل می‌شود که شرکتهای کانادایی جزو شرکتهای پیشرو جهان در این صنعت می‌باشند. بعد از یک دوره رکود در صنعت، در سه سال گذشته شاهد سرمایه‌گذاری‌های کلان توسط صنایع پیشرو در طرح‌ها و فناوری‌های جدید بوده‌ایم.

همچنین این استان دارای منابع طبیعی غنی مورد نیاز صنایع می‌باشد. یک شرکت معدنی قدیمی دارای معادن نیکل و آهن نمونه‌ای از این منابع می‌باشد. جنگل‌های وسیع این استان می‌تواند منابع خوبی برای صنایع چوب بری، تهیه خمیر چوب و کاغذ با شیوه‌های نوین باشد. بعلاوه با افزایش تمایل مردم به سرگرمی‌های گوناگون و جدید، طبیعت انتاریو این فرصت را در اختیار علاقه‌مندان به گردشگری قرار می‌دهد.

آمار بیکاری در استان کمی کمتر از میانگین آمار بیکاری در کشور و در حدود ۶٫۶ درصد می‌باشد. موقعیت‌های شغلی در این استان با توجه به اقتصاد و صنایع گوناگون موجود در آن از تنوع بسیاری برخوردار است تا جایی که از کشاورزی تا فناوری اطلاعات در آن می‌توان یافت. سطح ایجاد اشتغال در استان در سال‌های اخیر بسیار خوب بوده و پیش بینی می‌شود که به همین صورت ادامه یابد.

نیروگاه هسته ای براوس، دومین نیروگاه بزرگ هسته‌ای جهان، نیروگاه هسته ای دارالینگتون ونیروگاه هسته ای پیکرینگ در این استان قرار دارند.

استاندارد زندگی در انتاریو:

طور میانگین درآمد اهالی انتاریو در بین استان‌های کانادا جزو بالاترین درآمدها می‌باشد. گرچه برخی از هزینه‌های زندگی بخصوص هزینه مسکن افزایش یافته‌است. متوسط درآمد خانواده‌ها در انتاریو با رقم ۵۹٫۷۰۰ دلار در سال دومین درآمد بالا در میان استان‌های کشور می‌باشد. همچنین این استان با رقم ۱۰٫۵۰ دلار در ساعت دومین نرخ پایه حقوق در کشور را دارا می‌باشد. نرخ مالیات با رقم ۱۷٫۴۱ درصد پنجمین رتبه در کشور را دارا است. باوجود آنکه هزینه‌های زندگی در این استان اندکی بالاتر از میانگین کشوری می‌باشد، نرخ درآمدها در این استان می‌تواند از عهده زندگی با بالاترین معیارها در میان کشورها برآید. تورنتو و اتاوا به دلیل شهرتشان در نظافت و تمیزی، ایمنی و در دسترس بودن خدمات در مقایسه با شهرهای هم قیاس همواره جزو بهترین شهرها برای زندگی بوده‌اند و همین استانداردهای بالای زنگی موجب شده که انتاریو به مقصد اصلی مهاجران جدید به کانادا تبدیل شود.

مسکن در انتاریو:

به دلیل رشد مداوم و ازدیاد جمعیت شهرهای بزرگ در انتاریو قیمت مسکن در این شهرها نسبت به دیگر شهرهای کانادا بالاتر است. البته باید این نکته را نیز مد نظر داشت که میزان درآمد بالا در این شهرها می‌تواند به جبران این هزینه‌ها کمک نماید، همچنین این رویه در شهرهای کوچکتر این استان به شدت شهرهای بزرگتر نیست. با این وجود بسیاری از خانواده‌ها برای کاستن هزینه‌های زندگی خود روی به زندگی در شهرک‌های اطراف شهرهای بزرگ آورده‌اند. میانگین قیمت یک آپارتمان در تورنتو بالاتر از ۳۵۰٫۰۰۰ دلار و در اتاوا بیشتر از ۲۵۰۰۰۰ دلار می‌باشد. بسته به شهر و کیفیت خانه، بین ۲۵ تا ۴۱ درصد درآمد خانواده‌ها در انتاریو صرف تملک یک خانه می‌شود.

تحصیلات در انتاریو:

انتاریو مرکزی برای موسسات تحقیقاتی شناخته شده‌ای در سطح جهان است که از بودجه آموزشی استانی استفاده می‌نمایند. ثبت نام از کودکستان تا سطح ۱۲ به طور عمومی انجام می‌گیرد، مدارس کاتولیک و فرانسه در سرتاسر استان پراکنده می‌باشند که با پشتیبانی مالی از طریق مالیات دهندگان حمایت می‌شود و تحت نظارت دولت استانی به آموزش دروس طراحی شده می‌پردازند. مدارس متعدد کاتولیک جهت حفاظت از تاریخ اقلیت کاتولیک مورد حمایت نظام آموزشی کانادا قرار می‌گیرند. همچنین در بسیاری از مناطق، مدارس دیگری که از محلبودجه عمومی اداره می‌شوند می‌توانند به عنوان مدارس جایگزین مورد انتخاب دانش‌آموزان قرار گیرد. همچنین انتاریو به عنوان استانی پیشرو در آموزش‌های خاص شناخته می‌شود. تا سال ۲۰۰۳ این استان دارای رتبه ۱۳ در آموزش دوره دبیرستان به شمار می‌آمد که این دوره با دوره آموزشی جدیدی که به صورت استاندارد و با دروس جدید در سراسر استان جهت آماده‌سازی دانش آموزان برای ورود به دانشگاه، دانشکده‌های فنی و حرفه ای، دوره‌های آموزش تجارت و ورود مستقیم به بازار کار تدارک دیده شده بود جایگزین شد. این برنامه استاندارد جدید به منظور اطمینان بخشیدن از رعایت کیفیت و بی طرفی در مدارس سرتاسر استان طراحی شده‌است. آموزش دوره بعد از دبیرستان در انتاریو شامل شبکه‌ای از سازمان‌ها است که از طریق بودجه عمومی اداره می‌شوند. این سازمان‌ها موضوعات و مشاغل گسترده‌ای را تحت پوشش قرار می‌دهند مانند: دانشگاه‌های پژوهشی مشهوری که دارای دانشکده‌های هنر، فناوری و کشاورزی می‌باشند و همچنین دیگر برنامه‌های منحصربه‌فرد. در ضمن دانشگاه‌های انتاریو در بین دانشگاه‌های معروف و شناخته شده جهان می‌باشند که از جمله شاخص‌ترین آنها می‌توان به دانشگاه تورنتو، کویین، یورک ودانشگاه انتاریو غربی اشاره کرد. میانگین شهریه پرداختی در سال یک دانش اموز در این استان ۴۹۰۰ دلار می‌باشد که کمی کمتر از میانگین کشوری است.

خدمات درمانی در انتاریو:

بنا بر قوانین کانادا تمام ایالات این کشور موظف به فراهم آوردن بهداشت و درمان رایگان برای تمام شهروندان و کسانی که به صورت قانونی به تبعیت این کشور درآمده‌اند هستند. به عبارت دیگر بسیاری از خدمات بهداشتی و درمانی در کانادا بدون دریافت وجهی از بیمار ارئه می‌شود. البته برخی از درمان‌های غیر ضروری (مانند: جراحی‌های زیبایی غیر ضروری و برخی از مراقبت‌های دندان پزشکی. عموماً مشمول این قانون نمی‌شوند اما لیست اینگونه خدمات در استان‌های مختلف متفاوت است. مراقبت‌های بهداشتی و درمانی بطور کامل برای تمام افراد ساکن در انتاریو بطور رایگان مهیاست. «طرح بیمه درمانی انتاریو» (OHIP) تمام مخارج خدمات درمانی برای شهروندان این استان و اکثر ساکنین دائم در این استان را بطور کامل پرداخت می‌کند. این مخارج عبارتند از هزینه معاینه پزشک، آزمایش‌ها پزشکی، فوریت ها پزشکی، بستری در بیمارستان و فوریت‌های دندان پزشکی.

در حال حاضر ۲۱۱ بیمارستان در سرتاسر استان وجود دارد که شامل بیمارستان‌های ارائه دهنده خدمات اورژانس، بیمارستان‌های تخصصی و بیمارستان‌های تحقیقاتی می‌باشند. همچنین این استان دارای هشت بیمارستان خصوصی نیز می‌باشد که خدمات خاص خود را به شهروندان ارائه می‌دهند.

 

جزیره پرنس ادوارد

 

پرنس ادوارد آیلند(به انگلیسی: Prince Edward Island) (به فرانسوی: Île-du-Prince-Édouard) یکی از استان های کانادا است که متشکل از جزیره‌ای به همین نام و چند جزیرهٔ دیگر است. در نزدیکی نیوبرانزویک و نواسکوشیا و کبک است. نسبت به بقیه استانهای کانادا دارای جمعیت و مساحت کمتری است. پرینس ادوارد دارای چندین نام است: "باغی در خلیج" که اشاره به مزارع سر سبز کشاورزی در کنار آب دارد. "محل تولد کنفدراسیون" که بازگشت به جلسه برگزار شده در شهر شارلوت تاون در سال ۱۸۶۴ دارد و پرینس ادوارد طبق توافق در آن جلسه به کنفدراسیون پیوست و هفتمین استان کانادا شد. اقتصاد آن مزرعه‌داری است که تولید ۲۵٪ سیب زمینی کانادا را بر عهده دارد. پرینس ادوارد محل مهاجرین قدیمی کانادا است. طبق سرشماری سال ۲۰۱۱، پرینس ادوارد ۱۴۰٫۲۰۴ نفر جمعیت دارد. در ۲۰۰ کیلومتری شمال هلیفکس (نواسکوشیا) و ۶۰۰ کیلومتری شرق کیک سیتی قراردارد. از یک جزیره اصلی و ۲۳۱ جزیره کوچکتر تشکیل شده که روی هم ۵٫۶۸۵ کیلومتر مربع مساحت دارد. که جزیره اصلی ۱۰۴امین جزیره بزرگ دنیا و ۲۳ سومین در کانادا است.

جغرافیا:

این استان کوچک‌ترین و کم‌جمعیت‌ترین استان کانادا (با احتساب قلمروها) محسوب می‌شود.

مرکز این استان، شارلوت تاون نام دارد.

۱۰۴مین جزیره بزرگ دنیا و ۲۳مین جزیره بزرگ کاناداست.

بین 546–547، 562–30564′ قرار داشته

حدود ۵٬۶۸۳٫۹۱ کیلومتر مربع وسعت دارد. جزیره پرنس ادوارد در خلیج سینت لارنس در ساحل شرقی کانادا، در اقیانوس اطلس واقع شده است. جزیره پرنس ادوارد از سرزمین اصلی کانادا، نیوبرانزویک و نواسکوشیا توسط تنگه نورتامبرلند جدا شده است؛ و توسط پل ۱۳ کیلومتری «پل کنفدراسیون» به نیوبرانزویک متصل می‌شود. این جزیره، ۲۲۴ کیلومتر (۱۴۰ مایل) طول داشته و عرض آن بین ۶ تا ۶۴ کیلومتر (۴ تا ۴۰ مایل) می‌باشد. مساحت کلی جزیره ۵۶۶۰ کیلومتر ۲ (۲٬۱۸۵ مایل مربع) است. هیچ جایی در استان بیش از ۱۶ کیلومتر (۱۰ مایل) از دریا دور نمی‌باشد. بالاترین نقطه زمین در جزیره پرنس ادوارد، در ۱۵۲ متری بالاتر از سطح دریا قرار دارد. جزیره PEI به سه قسمت: پرنس، کوینز و کینگز تقسیم می‌شود. تقریباً همه خاک‌های جزیره پرنس ادوارد، از ماسه سنگ نرم و قرمز تشکیل شده است. سرخی این خاک، بواسطه وجود حجم زیاد اکسید آهن (زنگ آهن) آن می‌باشد. جزیره پرنس ادوارد، با بیش از ۹۰ ساحل شنی زیبا که بسیاری از آنها دارای تپه‌ها شنی می‌باشند احاطه شده است. هیچ دریاچه و یا رودخانه مهمی در جزیره پرنس ادوارد وجود نداشته و فقط حوضچه‌ها، جویبارها، و رودها وجود دارند. جزیره پرنس ادوارد در منطقه زمانی اقیانوس اطلس (AST) واقع شده است. برای استفاده بهینه از روشنایی روز، تغییر ساعت فصلی در اینجا ملاحظه می‌شود به این صورت که در پاییز، ساعتها یک ساعت به عقب برده می‌شوند و در فصل بهار، یک ساعت به جلو آورده می‌شوند.

جمعیت:

در سال ۲۰۱۴ تعداد جمعیت استان ۱۴۶٬۱۰۵ نفر تخمین زده شده است.

نامگذاری:

نام این جزیره از پرنس ادوارد (۱۷۶۷–۱۸۲۰)، فرزند چهارم جرج سوم بریتانیا و پدر ملکه ویکتوریا گرفته شده‌است

تاریخ:

جزیره پرنس ادوارد در خلیج سنت لارنس در سواحل شرق کانادا واقع شده است. این استان کانادا توسط اک کارتیه در سال ۱۵۳۴ کشف شد. اقوام میکماک (Mi'kmaq)، ساکنان اولیه و یا افراد بومی جزیره محسوب می‌شوند. این افراد، جزیره را «اپک ویتک» (Epekwitk) می‌نامیدند که به معنی «گهواره خاکی بر روی امواج» می‌باشد. بعد از آن اروپایی‌ها تلفظ آن را به «ابگ ویت» Abegweit تغییر دادند. این جزیره ابتدا مستعمره فرانسه بود. آنها آن را «ایل سینت جان» می‌نامیدند. در اواسط سده ۱۷۰۰، بریتانیا، فرانسه را از این جزیره بیرون راند و آن را به «جزیره سینت جان» تغییر نام داد. در سال ۱۷۹۹، این جزیره به افتخار پدر ملکه ویکتوریا (ادوارد)، به نام «جزیره پرنس ادوارد» تغییر نام داده شد. یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخی کانادا، کنفرانس شارلوتاون بوده که در سال ۱۸۶۴ در جزیره پرنس ادوارد برگزار گردید. در این کنفرانس، رهبران آمریکای شمالی و بریتانیا برای بحث در مورد تشکیل اتحادیه و یا «کنفدراسیون» کانادا گرد هم آمدند؛ و از این رو جزیره پرنس ادوارد به عنوان «زادگاه کنفدراسیون» نامیده می‌شود. در سال ۱۸۶۷ کانادا یک کشور شد. اگرچه کنفدراسیون در اینجا بوجود آمد ولی جزیره PEI تا سال ۱۸۷۳ به این کنفدراسیون ملحق نشده بود و پس از آن بعنوان هفتمین استان به کانادا ملحق گردید.

آب و هوا:

این استان دارای چهار فصل است: فصل بهار، تابستان، زمستان، و پائیز. بهار معمولاً دیرتر فرا می‌رسد و کاملاً سرد است. تابستانها معمولاً دلپذیر بوده و نه خیلی گرم و نه خیلی سرد می‌باشد. اگر چه آب اقیانوس‌ها نسبتاً سرد است و سطح دمای آن به ندرت از ۲۰ درجه بالاتر می‌رود ولی جزیره نشینان و گردشگران در ماه تابستان، از رفتن به ساحل و شنا کردن در اقیانوس لذت می‌برند. زمستانها معمولاً طولانی و سرد بوده و از ماه نوامبر تا آوریل، برف زیادی وجود دارد. گاهی اوقات طوفانهای زمستانی باعث تعطیلی مدارس و کارها می‌شود. این جزیره از مناطق بادخیز بشمار می‌رود. وجود باد باعث می‌شود که دمای هوا در جزیره سردتر به نظر برسد، اما در طول تابستان و به علت وجود گرما، این باد باعث کاهش گرما می‌شود.

محدوده دمای هوا در بهار از ۸ تا ۲۲ درجه سانتی گراد (۴۶ تا ۷۱ درجه فارنهایت) می‌باشد. درجه حرارت در طول روزهای فصل تابستان، در محدوده ۲۰ تا ۳۴ درجه سانتی گراد (۶۸ تا ۹۳ درجه فارنهایت) می‌باشد. محدوده دمای هوا در پاییز از ۸ تا ۲۲ درجه سانتی گراد (۴۶ تا ۷۲ درجه فارنهایت) می‌باشد. درجه حرارت در فصل زمستان بین ۳- تا ۱۱- درجه سانتی گراد (۱۲ تا ۲۷ درجه فارنهایت) است. بارندگی در جزیره بطور متوسط برابر با ۸۶۸ میلی‌متر در سال است و بارش برف سالانه نیز بطور متوسط برابر با ۳۴۰ سانتی‌متر (۱۳۴ اینچ) می‌باشد.

اقتصاد:

صنایع عمده در استان کشاورزی، گردشگری، ماهیگیری، و تولیدات صنعتی می‌باشد. سیب زمینی نشان دهنده بزرگترین کالاهای کشاورزی این استان به صورت وجوه دریافتی نقدی از مزرعه می‌باشد. حدود ۱۵۰۰ مزرعه در جزیره پرنس ادوارد وجود دارد. سایر محصولات زراعتی پرورشی در جزیره پرنس ادوارد عبارتند از: سیب، توت فرنگی، زغال اخته، هویج، پیاز، گوجه فرنگی، حبوبات، و غیره. گوشت خوک، گوشت گاو و فراورده‌های لبنی حیوانات قسمت اصلی کشاورزی حیوانات می‌باشد. صنعت گردشگری (به ویژه در طول تابستان) یکی از منابع مهم درآمدی جزیره محسوب می‌شود. جذابیت مناظر طبیعی، زمین‌های گلف، و آن اوف گرین گیبلز در این جزیره تعداد زیادی از گردشگران را به خود جذب می‌کند. صنعت ماهیگیری، یکی دیگر از موارد عمده اقتصادی است. خرچنگ‌ها، صدف‌ها، خزه‌های ایرلندی، ماهی‌های تن و صدف‌های خوراکی جزیره در سراسر کانادا و جهان معروف می‌باشند. بخش تولید است که عمدتاً در فرآوری مواد غذایی می‌باشد. فن آوری بالا نیز مهم است، به خصوص در زمینه‌های فضا، فناوری اطلاعات، علوم زیستی و انرژی‌های تجدید پذیر.

 

استان کبک

 

 

کِبـِک (به فرانسوی: Québec) یکی از استان‌های کانادا است. مرکز آن شهر کبک و بزرگ‌ترین شهر آن مونترال است. کبک تنها استان کانادا با جمعیت غالباً فرانسوی زبان و تنها استان این کشور است که تنها زبان رسمی آن در سطح استانی فرانسوی است.

 

این استان از نظر جغرافیایی بزرگ‌ترین و از نظر جمعیت دومین استان کانادا (پس از اونتاریو) به شمار می‌رود.

جمعیت:

جمعیت کبک در حدود ۷٬۶۶۹٬۱۰۰ نفر است.

تراکم جمعیت کبک بسیار کم و درحد ۴٫۹ نفر در هر کیلومتر مربع است.

در شمال آن سکونت بسیار کم است و ۸۰ درصد از جمعیت کبک در سواحل رودخانه سن لوران سکونت دارند.

زبان رسمی:

زبان اصلی و رسمی کبک فرانسه است،

استان کبک بخش فرانسه زبان کانادا می‌باشد.

۸۳٪ مردم کبک فرانسه زبان هستند.

بعلاوه کبک تنها سرزمین با اکثریت فرانسه زبان در آمریکای شمالی بجز مجمع‌الجزایر فرانسوی سن پی یرو میکلن است.

زبان انگلیسی زبان ۸٪ کبکی هاست

این انگلیسی زبانان در بخش غربی مونترال متمرکزند.

در سایر مناطق کبک حدود ۹٪ شهروندان زبان مادری آنها نه انگلیسی و نه فرانسه است که به آنها alophone گفته می‌شود.

پایتخت ملی یا پایتخت قدیمی کبک به دلیل زبان و فرهنگ باستانی آن در قاره آمریکا شهر کبک است.

نیمی از تمرکز جمعیت کبک در مونترال بزرگ (تحت نام متروپول) بهمراه کبک یافت می‌شود.

نمادها و نشانه‌ها:

شعار کبک این است: Je me souviens (من به خاطر می‌آورم) که بر روی نمای خارجی بنای پارلمان حکاکی شده است و بر روی نشان شهر و پلاکهای خودروها هم دیده می‌شود.

قدیس محافظ کانادای فرانسه ژان باتیست (La Saint-Jean-Baptiste) و روز ۲۴ ژوئن روز این قدیس و جشن ملی است.

جغرافیا:

مساحت آن حدود ۱٬۵۴۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع یعنی سه برابر مساحت فرانسه و کمی کوچک تر از ایران و همچنین کمی بیش از چهار برابر ژاپن است.

از جنوب تا شمال کبک کمی بیش از ۱۷ درجه عرض جغرافیایی و پهنه شرقی -غربی در حدود ۲۲ درجه طول جغرافیایی قرار دارد.

این استان پهناورترین استان کانادا و دارای جمعیت بسیار کمی است که بیش از ۹۰ درصد آن جرو کاناداست. در زمان استعمار فرانسه و تأسیس فرانسه نو سرزمین کبک شامل چند ده کیلومتر از سواحل دو طرف رودخانه سن لوران بود، جاییکه اولین مهاجران برای زراعت سکونت گزیدند.

سرزمین کبک آمیزه‌ای از جغرافیای متنوع است. این سرزمین به سه بخش بزرگ جغرافیایی از شمال به جنوب تقسیم گردیده است. فلات لورنتین حدود ۹۵٪ مساحت کبک را اشغال کرده و جزیی از کاناداست و یکی از قدیمیترین عوارض جغرافیایی جهان است. مرز جنوبی آن شامل لورنتید، رشته کوه معروف به تپه‌های گرد، جنگل‌ها و دریاچه‌هاست. زمینهای کم ارتفاع سن لوران دشتی است متشکل از زمین‌های واقع در حاشیه دو طرف رودخانه با همان نام.

در جنوب آن رشته کوه گرد و پر درخت آپالاش سر به فلک کشیده و سرزمین زراعتی را قطع می‌کند. دامنه این رشته کوه تا ایالات متحده امریکا ادامه یافته است. در انتها زمینهای کم ارتفاع آرتیک خلیج هودسون را احاطه می‌کند.

کوهستان لورنتید

در سال ۱۹۱۲ در پارلمان کبک منطقه اونگاوا به کبک ملحق شد که این سرزمین پهناور شمالی امروز نوناویک خوانده می‌شود.

سرزمین کبک سرشار از منابع طبیعی بهمراه جنگلهای سوزنی‌برگ و پهن‌برگ و دریاچه‌های متعدد و رودخانه‌هاست.

صنایع کاغذ، چوب و برق‌آبی جزو مهم‌ترین صنایع این استان است. آبادترین منطقه آن دره سن لوران در جنوب، جاییکه مونترال و مرکز کبک قرار دارند می‌باشد.

رودخانه سن لوران

در شمال مونترال لورنتید دیده می‌شود کهقدیمیترین رشته کوه جهان است و در شرق آپالاش که تا کانتون کشیده شده.

رودخانه سن لوران از مهم‌ترین مناطق آمریکای شمالی محسوب می‌شود. طول بلند ۱٬۲۰۰ کیلومتری آن یکی از بزرگ‌ترین مجاری کشتیرانی جهان و محور اصلی رودخانه‌ای قاره آمریکای شمالی‌است.

آب و هوا:

در کبک چهار فصل بسیار متضاد جای یکدیگر را می‌گیرند، از جمله یک بهار آرام و لطیف و کوتاه و یک پاییز سرد و رنگین. فصلهای مشخص‌تر زمستان و تابستانند.

تابستانها گرم و اغلب نمناک، و زمستانهای سرد و نسبتاً طولانی و برفی و همچنین نمناک. در این فصول بسیار متناقض گاهی درجه دمای هوا به ۳۵درجه سانتی گراد در تابستان و -۳۵ درجه سانتیگراد در زمستان می‌رسد. دوره برف و سرما در جنوب (در مونترال) چهار ماه و در شمال (در رادیسون) شش ماه است. میزان بارش برف در این مدت در کبک یا مونترال به همان مقدار است که در روسیه ، هلسینکی یا حتی اسلو است. بطور کلی این باد سرداست که درجه متوسط دما را سرد می‌کند. (برف کمی همراه با باد می‌آید).

شهرهای ساحلی (شبه جزیره‌ای) از هوای معتدل و دمای بسیار لذتبخش اقیانوس بهره مندند که یک زمستان لطیف و تابستان خنکتر را ایجاد می‌کند.

 

ساسکاچوان

 

سَسکَچوان (به انگلیسی: Saskatchewan)، یا ساسکاچوان، دشت و استانی شمالی در غرب کانادا و تنها استان بدون مرز طبیعی این کشور است. مرکز آن رجاینا و بزرگترین شهر آن سَسکَتون است.

 

وسعت استان سسکچوان ۶۵۱٬۹۰۰ کیلومتر مربع است که نزدیک به ۱۰ درصد آن (۵۹٬۳۶۶ کیلومتر مربع معادل ۲۲۹۰۰ مایل مربع) آب شیرین و عمدتاً شامل رودخانه‌ها، مخازن و ۱۰۰٬۰۰۰ دریاچه موجود در این استان می‌شود. طبق برآورد سال ۲۰۱۱ جمعیت سَسکَچوان ۱٬۰۳۳٬۳۸۱ نفر بوده است.

تاریخچه:

تاریخ غنی این استان به بیشتر از ۵۰۰۰ سال پیش در زمان استقرار First Nations در این منطقه بر می‌گردد. از افتخارات این استان وجود جوامع Metis و First Nations در کانادا می‌باشد. اولین گروه اروپایی در اواخر سال ۱۶۰۰ وارد این استان شدند که اکثر آنها کاشف یا تاجر پوست بودند. استان سسکچوان در این زمان بخشی از منطقه شمال غربی بود که این منطقه بیشتر کانادای مدرن را تشکیل می‌داد.

خیلی زود پس از کنفدراسیون شدن کانادا در سال ۱۸۶۷، مهاجرت به این منطقه آغاز شد. به دلیل وسعت منطقه غیر مسکونی، دولت کانادا در سال ۱۸۷۲ قانون Dominion Lands را وضع کرد که به مهاجران جدید اجازه می‌داد تا در صورت پاک سازی زمین و انجام کار تولیدی در آن، صاحب آن شوند. نتیجه این قانون جدید، هجوم مهاجران از سراسر جهان به خصوص اروپای شرقی به این استان بود. در زمان استان شدن ساسکاچوان در سال ۱۹۰۵ ده‌ها زبان مختلف در این استان صحبت می‌شد.

دولت:

دولت کانادا در یک سیستم فدرال عمل می‌کند که بر برخی امور متعلق به دولت ملی در اوتاوا و برخی دیگر تحت کنترل دولت‌های استانی، کنترل دارد. استان سسکچوان مجلس انتخابی دموکراتیک خود را دارد. که در شهر مرکزی رجاینا واقع شده‌است. ۵۸ نماینده در این مجلس کار می‌کنند که هر یک خدمتگذار یک ناحیه خاص است. دولت این استان تحت کنترل حزب حزب دموکرات جدید (NDP) به رهبری آقای لورن کالورت می‌باشد.

این استان به طور کل تمایل به جناح چپ و NDP دارد و در ۶ دهه پیشین قدرت در دستان این جناح بوده‌است. استاندار لورن کالورت اولین کسی بود که بیمه رایگان خدمات بهداشتی را معرفی کرد.

دولت:

دولت کانادا در یک سیستم فدرال عمل می‌کند که بر برخی امور متعلق به دولت ملی در اوتاوا و برخی دیگر تحت کنترل دولت‌های استانی، کنترل دارد. استان سسکچوان مجلس انتخابی دموکراتیک خود را دارد. که در شهر مرکزی رجاینا واقع شده‌است. ۵۸ نماینده در این مجلس کار می‌کنند که هر یک خدمتگذار یک ناحیه خاص است. دولت این استان تحت کنترل حزب حزب دموکرات جدید(NDP) به رهبری آقای لورن کالورت  می‌باشد.

این استان به طور کل تمایل به جناح چپ و NDP دارد و در ۶ دهه پیشین قدرت در دستان این جناح بوده‌است. استاندار لورن کالورت  اولین کسی بود که بیمه رایگان خدمات بهداشتی را معرفی کرد.

جغرافیا:

این استان در قسمت سرسبز کانادا و در جوار منیتبا از سمت شرق و آلبرتا از سمت غربی می‌باشد.

این استان پر آفتاب‌ترین استان در کانادا با میانگین ۲۵۰۰ – ۲۰۰۰ ساعت تابش آفتاب در سال می‌باشد.

جمعیت این استان تقریباً یک میلیون نفر و جمعیت مرکز استان رجینا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر و سسکتون بزرگترین شهر این استان ۲۶۵۰۰۰ نفر می‌باشد.

در این استان ۷۲ "ملت اولیه کانادا ساکن هستند.

کلاً علت جذب افراد به این منطقه در گذشته خاک حاصلخیز این استان بود.

امروزه، اقتصاد رو به رشد مدرن این استان عامل جذب مهاجران به ساسکاچوان می‌باشد.

شهرهای اصلی:

رجاینا: رِجاینا مرکز استان و دومین شهر بزرگ استان بوده و جمعیت آن حدوداً ۲۰۰۰۰۰ نفر می‌باشد. علاوه بر اقتصاد خدماتی، رجاینا از صنایع مربوط بهمنابع طبیعی اطراف شهر سود می‌برد. در ضمن با حمایت دانشگاه پارک تحقیقاتی رجاینا این شهر مرکز نوآوری و فناوری شده‌است.

این شهر در سال ۱۸۸۲ به نام ملکه ویکتوریا در انگلستان نام گرفت. نام قبلی آن بود.

قبل از آن که سسکچوان به استان تبدیل شود، رِجاینا ستاد مناطق شمال غربی بوده‌است. در سال ۱۹۰۶ کمی بعد از استان شدن سسکچوان این شهر مرکز استان شد.

رِجاینا با داشتن شرایط مناسب مسکن و هزینه‌های پایین زندگی مکانی مناسب جهت سکونت می‌باشد. این شرایط مناسب موجب جذب مهاجر و وجود ملیت‌های مختلف در این شهر شده‌است. در حقیقت این تنوع فرهنگی باعث شد تادر سال ۲۰۰۴ از میراث کانادا عنوان «پایتخت فرهنگی کانادا» را کسب کند.

سسکتون: سَسکَتون با جمعیت بالغ بر ۲۶۵۰۰۰ نفر بزرگترین شهر این استان است. به لطف اقتصاد رو به رشد، جمعیت این شهر از شهر مرکزی رجینا در اواسط دهه ۱۹۸۰ فراتر رفت. اغلب از این شهر با نام "پاریس مرغزارهاً یاد می‌کنند. رودخانه سسگچوان جنوبی این شهر را به دو قسمت تقسیم کرده‌است و خط افق زیبایی به آن می‌دهد.

اقتصاد این شهر از کشاورزی و معدن به سمت فناوری و خدمات مالی تغییر شکل داده‌است. سسکتون سرآمد بیوتکنولوژی کشاورزی در جهان بوده و سالانه جذب کننده سرمایه‌های شرکت‌های درجه یک دارویی جهان می‌باشد. این دانشگاه سَسکَچوان که یک دانشگاه تحقیقاتی جامع می‌باشد در این شهر واقع شده‌است. تنوع فرهنگی سَسکَتون موجب پیدایش جشنواره‌های مردمی مخصوصاً در تابستان می‌شود. از این جشنواره‌های مردمی می‌توان به جشنواره جاز، جشنواره بین‌المللی Fringe و جشنواره شکسپیر در سسکچوان اشاره کرد که هر ساله جذب کننده توریست از کانادا و سراسر جهان می‌باشد.

شهرها:

  • اِستِوَن
  • پرنس البرت
  • رجاینا
  • سسکتون
  • وارمن
  • پرکتن
  • ویبرن
  • سوییفت کارنت
  • نرث بتلفرد
  • موس جا
  • ملویل
  • ملفرت
  • میدلیک
  • مارتن زویل
  • لیدمینیستر
  • هامبلت
  • فلین فلان

دانشگاه‌ها:

  • دانشگاه سسکچوان - در رده‌های آموزشی کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا. این دانشگاه شهر سسکتون در لیست پانزده دانشگاه برتر کانادا جا گرفته است.
  • دانشگاه رجاینا - در رده‌های آموزشی کارشناسی و کارشناسی ارشد. این دانشگاه در شهر رجاینا لست.
  • موسسه دانش های کاربردی وفناوری سسکچوان یا siast در سسکتون.
  •  first nations university of canada در رجاینا

جمعیت:

تقریباً نزدیک به ۹۷۰۰۰۰ نفر در این استان سکونت دارند. بالغ بر ۳۵ درصد در روستا زندگی می‌کنند که بالاترین آمار در کانادا است. مابقی در حدود نیمی از جمعیت کل استان در دو شهرسسکتون (۲۳۰۰۰۰ نفر) و  رجاینا (۲۰۰۰۰۰ نفر) زندگی می‌کنند.

این استان با حفظ نرخ رشد جمعیت از طریق مهاجرت به امید جذب سالانه حداقل ۵۰۰۰ مهاجر در آینده‌ای نزدیک می‌باشد. به دلیل رشد سریع مهاجرت در اوایل قرن نوزدهم تا به امروز این منطقه دارای ملیت‌های مختلف شده‌است. ملیت‌های مهم در این منطقه آلمانی، ایرلندی، اوکراینی، First Nations، اسکاتلندی، انگلیسی، فرانسوی، Netis، نروژی و چینی می‌باشند. بیشتر جمعیت سَسکَچوان در نیمه جنوبی استان سکونت دارند.

مهاجرت:

مهاجرت یک عامل مهم در شکل گیری فرهنگ و تاریخچه این استان می‌باشد. در ضمن، مهاجرت عامل افزایش جمعیت استان در آینده محسوب می‌شود. این استان درصدد جذب مهاجر (حداقل ۵۰۰۰ نفر در سال) جهت رشد اقتصادی می‌باشد. یکی از روش‌های جذب مهاجر برنامه انتخابی استانی PNP است که روند جذب مهاجر به این استان را سرعت می‌بخشد. در این برنامه برای متخصصین، تجار و دانشجوی بین‌المللی امتیازاتی محسوب شده است. سرعت بالای مهاجرت باعث رکود اقتصادی گشته است.

اقتصاد و کار:

این استان در ناحیه سرسبز کانادا قرار دارد و تولیدکننده ۲۸ درصد غلات و بیش از ۵۴ درصد گندم کشور می‌باشد.

اگر چه کشاورزی با درآمد ۲ میلیارد دلار در سال مهمترین بخش اقتصاد این استان محسوب می‌شود ولی کارهای خدماتی از جمله موسسات مالی، بیمه، بنگاه‌های مسکن (۳/۳ میلیارد دلار) بخش مهمی در اقتصاد این استان می‌باشند.

نرخ بیکاری ۱/۵ درصدی، کمتر از میانگین کانادا بوده و این استان را به محل خوبی برای کار تبدیل ساخته‌است.

این استان همچنین دارای معادن غنی می‌باشد. (پتاس، اورانیوم، زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی).

سسکچوان در صادرات پتاس (کود) مقام اول را در کانادا دارد.

سطح استاندارد زندگی:

این استان با دارا بودن سطح بالای زندگی مهاجران را به سمت خود جذب می‌کند. میانگین درآمد خانواده ۴۸٬۴۰۰ دلار و حداقل دستمزد۸٫۶۰ دلار در ساعت بوده که هر دو بالاتر از میانگین کانادا می‌باشند. هزینه زندگی در ساسکاچوان کاملاً قابل استطاعت است. هزینه مسکن کمترین در کانادا بوده و منابع طبیعی موجود در استان هزینه انرژی را نیز پایین می‌آورد. این استان سومین استانی است که نرخ مالیات بر درآمد آن جزء کمترین می‌باشد. (۱۵ درصد استانی) در سسکچوان برنامه‌های اجتماعی را دولت فراهم می‌سازد بنابراین این امر کمک بزرگی به حفظ استاندارد زندگی تمامی ساکنان می‌کند. استاندار قبلی این استان آقای تامی داگلاس که پدر بهداشت در کانادا نامیده می‌شود پیشرو حرکت خدمات بهداشتی رایگان جهانی می‌باشد که از آن تاریخ به بعد در کانادا انجام می‌پذیرد.

مسکن:

این استان مناسب‌ترین شرایط خرید مسکن را برای مهاجران دارد. فقط ۶۴ درصد ساکنان این استان در مراکز شهری سکونت دارد. قیمت یک خانه به طور متوسط بیشتر از ۱۱۵٬۰۰۰ دلار بوده که پایین‌تر از میانگین نرخ هر شهر دیگری در کانادا است. قیمت متوسط خرید خانه در سسکتون ۱۳۵٬۰۰۰ دلار می‌باشد. درصد میانگین درآمد خانوار با هزینه‌های مالکیت بین ۱۸ – ۳۰ درصد می‌باشد.

تحصیلات:

تمامی شهروندان کانادایی و دارندگان اقامت دائم می‌توانند از مهدکودک تا پایان دبیرستان از تحصیلات رایگان استفاده کنند. مدارس به صورت عمومی بوده و برنامه آموزشی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و زبان اولین ملیت‌ها یا Metis ارائه می‌شود. فارغ التحصیلان دوره متوسطه در این استان می‌توانند از گزینه‌های متنوع برای ادامه تحصیل استفاده کنند. در این ایالت دانشگاه‌های بزرگی چون دانشگاه سسکچوان و دانشگاه رجینا وجود دارد. این استان همچنین دانشگاه منحصربه‌فرد First Nations را دارا می‌باشد. شهریه متوسط این دانشگاه‌ها ۵۰۰۰ $ است. برنامه‌های کارورزی به علاوه ۹ کالج فنی منطقه‌ای و ۵۰ مدرسه مهارت آموزی خصوصی برای علاقه‌مندان فراگیری مهارت و حرفه و فن در این استان وجود دارد.

بهداشت:

طبق قوانین کانادا تمامی شهروندان کانادا از خدمات درمانی رایگان می‌توانند استفاده کنند. به عبارت دیگر اکثر هزینه‌های خدمات درمانی در کانادا به طور مستقیم از شهروند اخذ نمی‌گردد. البته خدما غیر ضروری مانند عمل زیبایی یا مراقبت‌های خاص از دندان تحت پوشش این خدمات نمی‌باشند. لیست خدمات غیر رایگان در هر استان متفاوت است. این استان اولین استانی بود که برنامه رایگان خدمات درمانی را به اجرا درآورد. هزینه بهداشتی عمومی سالانه معادل ۳۴۰۰ دلار بوده که منطبق با میانگین کانادا می‌باشد.

فرهنگ:

این استان دارای چندین فرهنگ مختلف می‌باشد که نتیجه مهاجرت اقوام گوناگون به این منطقه‌است. در اواخر قرن نوزده افراد زیادی از اکراین و امپراطوری سابق اطریش وارد این استان شدند. از آنجایی که بیشتر گروه‌های مهاجر به کانادا از جمله Douhkobor به دلیل فشارهای مذهبی از کشور خود فرار کرده بودند، سنت و فرهنگ خود را در کانادا زنده نگه داشتند. نتیجه این عمل مجموعه فرهنگی متنوع زنده در این استان است که گرمابخش این منطقه می‌باشد.

با وجود توسعه اقتصادی، کشاورزی در این استان به صورت بخش مهمی از فرهنگ استان باقی‌مانده‌است. ساکنین اولیه این استان با مشقت فراواندست به دست هم دادند و با پاکسازی زمین‌ها آن را به سرزمینی حاصلخیز تبدیل ساختند و این رویه تا به حال ادامه داشته‌است. اگرچه امروز این منطقه به استانی مدرن و شهری تبدیل گشته ولی روحیه سنتی کشاورزی فضای دلپذیری به این استان بخشیده‌است.

 

یوکان

 

یوکان (به انگلیسی: Yukon) کوچکترین و غربی‌ترین قلمرو از سه قلمرو کانادا است. یوکان بسیار کم‌جمعیت است و در کل این قلمرو ۳۵ هزار نفر زندگی می‌کنند که ۲۸ هزار نفر از آن‌ها ساکن مرکز این قلمرو یعنی شهر وایت هورس هستند. مساحت یوکان در حدود نیم میلیون کیلومتر مربع است و وایت‌هورس تنها شهر موجود در این قلمرو است.

 

یوکان تا ۱۳ ژوئن ۱۸۹۸ جزئی است نواحی شمال غرب بود و در آن تاریخ از آن قلمرو جدا شد.

جغرافی:

نام یوکان برگرفته از رودخانه یوکان به معنی رود بزرگ در زبان گوپچین است. بلندترین نقطه آن کوه لوگن با ارتفاع ۵،۹۵۹ متر (۱۹،۵۵۱ فوت) است که بعد از کوه مک کیلنی در آلاسکای آمریکا مرتفع‌ترین نقطه آمریکای شمالی به شمار می‌رود.

بیشتر مناطق یوکان در اقلیم زیر شمالگانی قرار دارد که زمستان‌های طولانی سرد و تابستان‌های کوتاه و گرم از ویژگی‌های آن است.

یوکان در دوران باستان بخشی از ناحیه جغرافیایی برینگیا بود و گونه‌های متنوعی از جانوران بزرگی که بسیاری از آن‌ها منقرض شده‌اند در آن زندگی می‌کردند، حیواناتی چون: بیزون، بیزون دشتی، شیر آمریکایی، خرس کوتاه چهره،ماموت پشمالو، بیدستربزرگ، پستانک دندان، موس پرشاخ، تنبل زمینی،شترچهره, چاقودندان, گرگ وحشت، گوزن شمالی، گاو مشک، کل سکایی، یوزپلنگ آمریکایی و...

پیشینه سکونت انسان در منطقه یوکان به عصر یخ بازمی‌گردد. خاستگاه بومیان این منطقه از سیبری است. این مردم حدود ۲۰ هزار سال پیش ازتنگه برینگ که در آن زمان دو سوی آن هنوز به‌وسیله خشکی به هم وصل بود گذشته و به آمریکای شمالی آمدند. در سده هیجدهم کاشفان روس در امتداد کرانه‌های آلاسکا آغاز به دادوستد با مردم بومی کردند و دادوستد آن‌ها بر مردم یوکان نیز تاثیرگذار بود.

در حدود سال ۸۰۰ میلادی فوران شدید آتشفشان در کوه چرچیل در نزدیکی مرز آلاسکا بخش جنوبی یوکان را با لایه‌ای از خاکستر پوشاند که خاکسترهای آن هنوز در امتداد بزرگراه کوندایک دیده می‌شود. در داستان‌های عامیانه بومیان یوکان آمده‌است که بر اثر این آتشفشان، تمامی حیوانات و ماهی‌ها مردند. داستان‌های مشابهی در ادبیات عامه اقوام ناواهو و آپاچی در جنوب غرب ایالات متحده وجود دارد که وجود این داستان‌ها باعث شده که مردم‌شناسان احتمال این‌که مهاجرت مردم آتاباسکی(که ناواهو و آپاچی جزو آن‌ها هستند) از شمال به جنوب به خاطر این فوران آتشفشانی بوده را زیاد بدانند. در این دوره کمبود شکار بود که مردم بومی این نواحی استفاده از نیزه انداز را کنار گذاشته و برای شکار به تیروکمان روی آوردند.

در سال ۱۸۹۶ نزدیک به داوسون سیتی طلا کشف و خبر این کشف هجوم حدود صد هزار جوینده طلا به منطقه یوکان را به دنبال داشت، تحولی که به تب طلای کلوندایک معروف است. همین حضور گسترده مهاجران و جویندگان طلا به یوکان بود که باعث شد دولت کانادا این منطقه را به عنوان یک قلمرو جدید و جدا از نواحی شمال غرب به‌رسمیت بشناسد.

تحول بعدی بزرگ در تاریخ یوکان، احداث بزرگراه آلاسکا در خلال سال‌های جنگ دوم جهانی بود که تدارکات را به جبهه جنگ می‌رساند. وایت‌هورس به مرور زمان پیشرفت کرد و تبدیل به بزرگ‌ترین شهر یوکان و در سال ۱۹۵۳ مرکز این قلمرو شد.

 

 

قلمروهای شمال غرب

 

قلمروهای شمال غرب یا نورث وست تریتوریز (به انگلیسی: Northwest Territories) (به فرانسوی: les Territoires du Nord-Ouest) که در انگلیسی با مخفف NWT یا NT و در فرانسوی با مخفف TNO نیز شناخته می‌شود، یکی از قلمروهای کاناداست و مرکز آن از سال ۱۹۶۷، شهریلونایف است. این قلمرو با دو قلمرو دیگر کانادا، یعنی یوکان از غرب و نوناووت از شرق و سه استان بریتیش کلمبیا ، آلبرتا وسسکچوان از سمت جنوب مرز مشترک دارد.

 

دریاچه گریت بر بزرگترین دریاچه کانادا نیز در این قلمرو قرار دارد.

مساحت و جمعیت:

مساحت این قلمرو حدود ۱٬۳۵۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع و در سال ۲۰۱۳ جمعیت آن ۴۳٬۵۳۷ نفر بوده است که نسبت به ۲۰۱۱ ۵ درصد رشد داشته است. نواحی شمال غربی پرجمعیت‌ترین قلمرو در شمال کانادا است.

تاریخ:

نواحی شمال غرب، بخشی از سرزمین قدیمی شمال غرب است که در تاریخ ۱۵ ژوئیه سال ۱۸۷۰ وارد کنفدراسیون کانادا شد؛ اما مرزهای کنونی در تاریخ ۱ آوریل ۱۹۹۹، زمانی که این قلمرو با ایجاد قلمرو نوناووت در شرق به دو بخش تقسیم شد شکل گرفت.

آب و هوا:

در حالی که نوناووت عمدتاً آب و هوای توندرای قطبی دارد، نواحی شمال غربی کمی گرمتر است و دارای هر دو نوع آب و هوای تایگا و توندرا است و بسیاری از مناطق شمالی آن، بخشی از مجمع الجزایر قطبی کانادا است.

میانگین حداکثر و حداقل دمای روزانه برای شهرها منتخب در نواحی شمال غربی

شهر

ژوئیه(°C)

ژوئیه (°F)

ژانویه (°C)

ژانویه (°F)

فورت سیمپسون

۲۴/۱۱

۷۵/۵۲

−۲۰/−۲۹

−۴/-۱۹

یلونایف

۲۱/۱۳

۷۰/۵۵

−۲۲/−۳۰

−۷/−۲۱

اینوویک

۲۰/۹

۶۷/۴۸

−۲۳/−۳۱

−۹/−۲۴

ساکس هاربر

۱۰/۳

۵۰/۳۸

−۲۴/−۳۲

−۱۲/−۲۵

 

 

  

نوناووت

 

نوناووت (به انگلیسی: Nunavut) (به اینوکتیتوت: ᓄᓇᕗᑦ) (ˈnu:nəvʊt) جدیدترین و بزرگ‌ترین قلمروی کانادا است. این قلمرو در ۱ آوریل ۱۹۹۹ از قلمرو نواحی شمال غرب جدا شد.

 

این قلمرو پنجمین بخش (زیرشاخه کشور) بزرگ دنیاست.

 

مرکز آن ایکالویت در جزایر بافین است.

 

مساحت نوناووت از اروپای غربی بیشتر است و شمالی‌ترین سکونتگاه دائمی انسانی دنیا به نام الرت در این قلمرو قرار دارد.

 

طبق سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت نوناووت ۳۱٬۹۰۶ نفر بوده است که ۸٫۳٪ افزایش را نسبت به سال ۲۰۰۶ نشان می‌دهد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 




آوای گردشگران یاس